Þorum við að tala um sorgina?
Héraðsprestur Kjalarnessprófastsdæmis hvetur til opnari umræðu um sorg í samfélaginu. Hann vísar til fræðimanna og erlendra rannsókna um algengi missis, leggur áherslu á stuðning nánustu aðstandenda og tengir boðskapinn við frásagnir guðspjallanna.
Skoðunargrein héraðsprests, birt sem slík, og metin á forsendum röksemdafærslunnar.
Mesti veikleikinn liggur strax í upphafi. „Félagsfræðingur“ og „annar fræðimaður“ eru hvorki nafngreindir né verk þeirra tilgreind, þótt greinin öll hvíli á kenningu þeirra um samfélag sem afneitar sorginni. Sama gildir um „nýlegar rannsóknir“ í Bretlandi, Bandaríkjunum og Ástralíu. Fullyrðingin um að meirihluti breskra barna undir tíu ára aldri hafi misst náinn ættingja er sterk, og lesandinn hefur enga leið til að fletta henni upp. Eitt nafn eða ártal hefði dugað.
Rökfærslan er einnig hnökrótt. Höfundur kallar kenninguna „stór orð“ og svarar henni með því að sorg sé almenn reynsla, en algengi sorgar hrekur ekki að hún sé falin. Í lokin tekur hann svo undir sömu kenningu: við séum „ekki vön að tala um hana“. Lesandinn veit ekki hvort verið er að andmæla henni eða styðja hana.
Á móti kemur að höfundur er hreinskilinn um stöðu sína, trúarlega kaflanum er hvergi laumað inn sem fræðum og hann viðurkennir að íslenskar tölur skorti. Hagnýtu ráðin eru skýr og hlý.
