Sigvaldi Einarsson skrifar: Segðu ekki nei, segðu kannski, kannski, kannski

Greinin er birt sem skoðunargrein og verður því metin á forsendum röksemdafærslu, ekki heimildajafnvægis. Sem slík hefur hún styrkleika: myndmálið um flekaskilin er markvisst, og meginrökin, að krossinn við já jafngildi ekki samþykki heldur áframhaldandi ferli með lokaorð hjá kjósendum síðar, eru skýrt orðuð og skiljanleg lesanda sem hefur ekki fylgst náið með málinu. Höfundur gengst líka við eigin efasemdum þegar hann nefnir Brexit-kvíðann, sem er meira en margir pistlahöfundar gera.

Tölurnar eru hins vegar vandinn. Þrjú hundruð milljónir á móti innan við hundrað milljónum í kosningabaráttunni, fimmtíu milljarða kostnaður á móti allt að átta hundruð og þrjátíu milljarða ávinningi, þrjátíu kostir gegn þremur göllum: ekkert af þessu er rakið til nokkurrar heimildar. Lesandinn getur ekki sannreynt neitt af því innan greinarinnar sjálfrar. Hlutfallið sextán á móti einum í ávinningi er óvenju sterk fullyrðing sem kallar á að minnsta kosti nafn á þeirri greiningu sem hún er sótt í. Sömuleiðis er ásökunin um að stærsti bakhjarl nei-hliðarinnar neiti að gefa upp uppruna fjármagns efnisleg staðhæfing um nafnlausan þriðja aðila, og hún hefði þolað tilvísun.

Setningin um að annar vængur alþjóðastjórnmálanna fjarlægist lýðræðið er svo víð að hún segir lítið; hún virkar sem tilfinningaleg staðsetning fremur en rök. Og fullyrðingin um þrjátíu kosti gegn þremur göllum er sett fram sem niðurstaða talningar án þess að nokkur liður sé nefndur, sem er retórískt bragð fremur en röksemd.

Niðurstaða: einlæg og læsileg grein með skýra meginhugsun, en burðarrökin hvíla á tölum sem lesandinn hefur enga leið til að staðreyna. Það dregur hana niður fyrir það sem vandaður skoðanapistill ætti að standast.