Farsældar­lögin: Sam­þætting án úr­ræða

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Styrkur hennar liggur í því að röksemdafærslan er fest við nafngreinda opinbera heimild: skýrslu Ríkisendurskoðunar sem lesendur geta flett upp. Höfundur fer kerfisbundið í gegnum helstu niðurstöður skýrslunnar, frá vanþróuðu þriðja þjónustustigi til skorts á árangursmælikvörðum og stafrænna innviða, og setur hverja niðurstöðu í samhengi við eigin þekkingu sem sálfræðingur. Uppbyggingin er skýr og tóninn hófsamur; höfundur viðurkennir gildi laganna áður en gagnrýnin kemur, sem eykur trúverðugleika röksemdafærslunnar. Veikleikar eru þó til staðar. Fullyrðingin um að „meiri fjöldi barna á Íslandi fá greiningar en á Norðurlöndunum" er sett fram án heimildar og er ekki sannreynanleg innan greinarinnar; þar hefði þurft tilvísun í gögn eða rannsókn. Samanburðurinn við Norðurlöndin er yfirleitt of almennur til að bera þyngd þeirrar ályktun sem dregin er. Þá hefði greinin orðið sterkari ef höfundur hefði nefnt hvort einhver sveitarfélög hafa náð betri árangri en önnur, eða hvort ráðuneyti hafi brugðist við skýrslunni, til þess að sýna lesendum að málið sé margslungnara en ein samhljóða gagnrýni. Í heild er þetta þó vel rökstudd og heiðarleg skoðanagrein sem gefur lesendum aðgang að opinberum niðurstöðum ásamt faglegri túlkun.