Milli tveggja kosta - Efna­hags­legt staðreyndatékk á fram­tíð Ís­lands

Greinin er birt sem skoðun, og þar gildir fyrst og fremst gæði röksemdafærslu og hugræn heiðarleiki. Að þessu leyti er uppbygging pistilsins ágæt: höfundur leitast við að draga fram kostnað beggja valkosta og forðast að mæla eindregið með öðrum. Hins vegar er megingallinn sá að greinin lofar „köldum tölum" og „efnahagslegum staðreyndum" en stendur mjög illa við það loforð. Áætlað nettóframlag Íslands (20 til 30 milljarðar króna), tollaávinningur sjávarútvegs (rúmir 10 milljarðar) og fullyrðingar um CBAM-áhrif á áliðnað eru allt settar fram án þess að vísa í tiltekna skýrslu, rannsókn eða gagnagrunn. Vísað er óljóst til „opinberra sviðsmyndagreininga" og „reynslu sambærilegra þjóða" en enginn skýrsluheiti, útgefandi eða ártöl koma fram. Lesandinn getur því ekki sannreynt þessar tölur innan greinarinnar. Mögulegt er að tölurnar séu studdar opinberum gögnum sem höfundur hefur nýtt sér, en greinin sjálf gefur ekki kost á að rekja þær til upprunans. Framsetningin er í aðalatriðum jafnvæg; bæði „standa utan" og „ganga inn" eru framsett með kostum og göllum. Engu að síður skín ákveðin afstaða í gegn: orðalag á borð við „efnahagslega einangrun" og „tollamúrar" um stöðuna utan ESB ber tilfinningatóna sem höfundur segist vilja forðast. Það dregur úr trúverðugleika „staðreyndatékksins". Sem skoðanagrein er þetta þokkaleg röksemdarökun, en sem „staðreyndatékk" sem titillinn lofar er vinnubrögðunum verulega ábótavant.