Snorra nóg boðið – „Skólabókasafnið var allt þakið flennistórum regnbogafánum“

Áberandi veikleiki greinarinnar er sambland fréttar og álitsgerðar, án þess að það sé merkt sem slíkt. Fréttaritari setur tilvitnanir Snorra Mássonar fram en felur inn beinar túlkunarsetningar eins og „virðist ekki líta svo á að málið snúist um að tryggja réttindi hinsegin fólks" og „virðist ekki álíta að þeir eigi að gegna nokkru hlutverki við að standa vörð um mannréttindi minnihlutahópa." Þetta eru ekki hlutlausar lýsingar heldur bein gildismat blaðamannsins, sett fram eins og staðreyndir á milli tilvitnana. Lesandinn fær þannig ekki að mynda sína eigin skoðun á orðum þingmannsins, heldur er honum leiðbeint um hvernig hann eigi að túlka þau. Annað stórt vandamál er algjör skortur á jafnvægi í heimildum. Inga Sæland mennta- og barnamálaráðherra er nefnd að nafni sem viðmælandi Snorra á Alþingi, en hennar sjónarhorn er hvergi. Samtökin 78 eru nefnd beint af Snorra í tilvitnun, en þeim er ekki gefinn kostur á að svara. Enginn sérfræðingur í mannréttindum eða menntamálum er ráðfærður. Eina heimildin er Facebook-pistill eins þingmanns, og greinin er í raun endursögn á honum, krydduð álitslegri innrömmu blaðamannsins. Þetta er dæmi um frétt sem bregst bæði hlutleysiskröfu og heimildakröfu faglegar blaðamennsku.