„Við höfum einfaldlega ekki haft tíma til að fara lengra“
RÚV byggir frétt um umdeilt frumvarp dómsmálaráðherra á einum heimildarmanni, yfirlögregluþjóni hjá ríkislögreglustjóra, sem talar bæði fyrir lengra gæsluvarðhaldi, rýmkaðri eignaupptöku án sakfellingar og andlitsgreiningu með gervigreind. Frumvarpsdrögin eru nafngreind og sannreynanleg í samráðsgátt, og blaðamaður spyr um friðhelgi, en engin utanaðkomandi rödd fær að svara. Þá er heimildarmaðurinn nefndur tveimur nöfnum í sömu frétt.
Þyngsta veilan er raddflóran: frétt um lagabreytingar sem heimila upptöku verðmæta án sakfellingar og andlitsgreiningu með gervigreind byggir eingöngu á lögreglunni sjálfri. Persónuvernd, Lögmannafélagið, refsiréttarfræðingar eða verjendur hafa augljóslega sjónarmið um þetta og ekkert bendir til að eftir þeim hafi verið leitað. Blaðamaður spyr vissulega um friðhelgi, sem er honum til hróss, en spurningin er lögð fyrir þann sem á hagsmuni af svarinu. Lesandinn fær því fullbúna röksemdafærslu án nokkurs andsvars.
Tilvitnanirnar eru eignaðar tveimur mismunandi nöfnum, Karli Steinari og Karli Inga, í sama texta. Þetta er ekki frágangsatriði heldur eignun tilvitnana: lesandinn getur ekki verið viss hver sagði hvað.
Heimildin er annars gagnsæ. Frumvarpsdrögin eru sögð liggja í samráðsgátt stjórnvalda og lykilbreytingar eru rétt tilgreindar, svo hver sem er getur flett þeim upp. Athyglisverðast er að heimildarmaðurinn segir sjálfur að hann hafi ekki skýr dæmi um mál sem stöðvuðust vegna tímafresta. Þar hefði mátt ganga á hann: hversu margar rannsóknir, hvaða ár, hvaða gögn styðja þörfina?
