Davíð segir aðeins tímaspursmál þangað til annað ungmenni láti lífið: „Við þurfum að vakna og það núna“

Greinin er birt sem frétt en virkar í raun sem opinber vettvangur fyrir einn heimildamann, Davíð Bergmann, sem fær langstærsta hluta textans til að koma sínum sjónarmiðum á framfæri. Tölfræðin sem vísað er í kemur úr Kastljósi RÚV, sem er góð og staðfest heimild, en blaðamaðurinn bætir engu við umfram það sem þar kom fram. Þrjár aðrar raddir koma stuttlega við sögu: Soffía Ámundadóttir, Dóra Kristný Gunnarsdóttir og tilvísun í mál Bryndísar Klöru Birgisdóttur, en allar þessar raddir styðja sömu frásögnina og engin þeirra er á öðrum póli. Enginn fulltrúi kerfa sem Davíð gagnrýnir, hvort sem það er ráðuneyti, sveitarfélag eða barnavernd, fær tækifæri til að bregðast við ásökunum hans um „sofandahátt og vanhæfni kerfisins". Þetta er verulegur brestur í jafnvægi þegar greinin er birt sem frétt, ekki skoðanargrein. Framsetningin ýtir undir tilfinningalega spennu, meðal annars með fyrirsögninni sem notar beina tilvitnun sem spá um dauðsfall ungmennis. Slík framsetning er leyfileg í ákveðnu samhengi en gerir kröfu um enn traustari heimildavinnu til að réttlæta sig. Fullyrðing Davíðs um að hann hafi „meðhöndlað meira en 821 erfiðustu ungmenni þjóðarinnar" stendur algjörlega án staðfestingar; talan er mjög nákvæm en enginn utanaðkomandi aðili styður hana. Greinin er í raun endurbirting á skoðunum eins manns, í búningi fréttar, og uppfyllir ekki grunnkröfur um fjölbreyttar heimildir og mótsjónarmið.