Barnið sem mælikvarðinn sér ekki
Skoðanagrein á Vísi þar sem listamaður og kennari fjallar um hvernig námsmat gerir sumar hæfileika sýnilega en aðrar ósýnilegar. Röksemdafærslan er heiðarleg og gefur mótrökum svigrúm, en hún er alfarið hugleiðingarkennd og styðst hvorki við tölur, rannsóknir né íslenskt stefnuumhverfi.
Greinin er birt undir skoðanamerki, og hún nýtur þess besta sem sá flokkur getur boðið: höfundur fellur ekki í þá gryfju að afskrifa próf. Þvert á móti er tekið fram að samræmd viðmið geti aukið sanngirni, að erfið verkefni og endurtekning séu ómissandi og að fjölbreyttari leiðir þýði ekki minni kröfur. Sú sjálfsheldni styrkir textann töluvert; hann sannfærir betur en upphrópanir gera.
Gallinn er að ekkert er fest niður. Hvergi er vísað til íslenska námskrárrammans, hæfniviðmiða, Matsferils eða þeirrar deilu um samræmd próf sem hefur staðið yfir undanfarin ár. Höfundur hefði getað tengt hugmyndina við eitt raunverulegt dæmi úr kennslustofu eða eina tölu og röksemdafærslan hefði orðið margfalt bitmeiri. Fullyrðingin um samþjöppun viðurkenningarvalds í listheiminum er sett fram án nokkurs dæmis.
Myndmálið, jurtin og hljóðfærið, er fallegt en tekur að lokum meira rými en röksemdirnar. Höfundur upplýsir starf sitt og nám, sem er rétt gert, þótt sú hagsmunatengsl við kröfuna um aukið vægi listgreina hefðu mátt vera nefnd berum orðum.
