Flug­maður hjá Icelandair opnar bók­haldið

Greinin er í raun endurbirting á pistli eins starfsmanns í kjarabaráttu, klædd sem fréttaefni undir merkjum fréttastofu. Ólafur Pétursson er eina röddin og allar fullyrðingar hans, um 25% kjaraskerðingu 2020, um níu frídaga, um mannekluna, standa án staðfestingar frá óháðum aðilum eða opinberum gögnum. Vaktaskráin sem birt er er áhugavert frumgagn og gefur lesandanum tilefni til eigin mats, en fréttastofa sannreynir hana ekki né setur hana í samhengi, til dæmis við alþjóðlega staðla um vinnutíma flugáhafna eða reglur Samgöngustofu. Alvarlegasti gallinn er að hinn aðilinn í deilunni fær ekki að svara. Fréttastofa vitnar til fjölmiðlabanns Ríkissáttasemjara sem skýringar, en slíkt bann á við um samningaviðræðurnar sjálfar, ekki um staðreyndaspurningar á borð við fjölda flugmanna eða frídagareglur. Pistill Marinós Arnar Tryggvasonar er nefndur í einni setningu en efni hans er ekki rakið, þannig að lesandinn fær enga innsýn í röksemdir hins megin. Framsetningin ýtir lesandanum markvisst í átt að niðurstöðu: fyrirsögnin „opnar bókhaldið" gefur til kynna gagnsæi og hlutlægni, en innihaldið er einhliða málflutningur. Fréttastofa bætir við stuttum niðurlagskafla um stöðu deilunnar sem er nytsamlegur, en sá kafli jafnar ekki einstefnuna í aðaltextanum. Heilt yfir vantar greininni þann grundvöll jafnvægis sem eðlilegt er að ætlast til þegar fréttastofa fjallar um virka kjaradeilu.