Er skólinn að kenna barninu þínu að lesa? Ertu viss?

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Andri Þorvarðarson setur fram vel skilgreinda röksemdafærslu um yfirburði hljóðakennslu (e. phonics) og byggir á þekktu alþjóðlegu umræðuefni sem nýtur vísindalegrar stoðar. Rökfærslan er skýr og hófsöm; höfundur viðurkennir að blandaða aðferðin eigi sér gagnlega þætti og að hljóðakennsla sé ekki töfralausn. Þetta er til fyrirmyndar í skoðanagreinum. Helsti veikleikinn er að höfundur vísar ítrekað í „rannsóknir" og „vísindamenn" án þess að nefna eina einustu rannsókn, fræðimann eða skýrslu á nafn. Fullyrðingin um að „hátt í helming" nemenda sem lærir með blandaðri aðferð nái ekki sæmilegri lesfærni er sterk staðhæfing sem hefði þurft tilvísun. Sama á við um töluna „hátt í 90 prósent" sem segist koma úr skoðanakönnunum, en lesandinn fær ekki að vita hvaða könnun var til umræðu. Tilvitnunin í Stefán Pálsson bætir raddflóru og er nafngreind, sem er gott. Fyrir skoðanagrein er þetta vel þolandi, en meira heimildaaðhald hefði styrkt rökin verulega og gert lesandanum kleift að sannreyna kjarnafullyrðingar.