Kolbrún Bergþórsdóttir skrifar: Eftir nei-ið
Skoðanapistill Kolbrúnar Bergþórsdóttur um úrslit þjóðaratkvæðagreiðslunnar 29. ágúst þar sem hún gerir upp ósigur já-hreyfingarinnar. Pistillinn er óvenju sjálfsgagnrýninn gagnvart eigin fylkingu en byggir lykilfullyrðingu um lygar andstæðinganna á engu nema eigin orði.
Greinin er birt sem skoðunarpistill og verður metin sem slík, en jafnvel þar ber að standa við stóru orðin. Höfundur segir að nei-hreyfingin hafi haldið lygum að almenningi, að þær hafi verið „ansi margar“ og haft áhrif, og vonast svo til að einhver annar hafi tekið þær saman í lista. Þar liggur veikleikinn: burðarásinn í ávirðingunni er lagður fram án þess að eitt einasta dæmi fylgi. Höfundur hefði getað nefnt þrjú tiltekin ummæli og málið væri afgreitt.
Á móti kemur óvenju heiðarleg sjálfskoðun. Kolbrún hafnar sjálf þeirri þægilegu skýringu að lygarnar hafi kostað sigurinn, bendir á að stuðningurinn hafi aldrei verið nægur og að já-liðar hafi treyst á að unga fólkið kæmi af sjálfu sér. Sú greining er beittari en flest sem birtist um málið og hún beinist inn á við.
Veikara er alhæfingin um „öfgafulla hægri menn, sem nær alltaf velja sér vondan málstað“. Þar fer höfundur nákvæmlega í þá skotgröf sem hún gagnrýnir hjá öðrum. Nafnlausar tilvitnanir í vini eru boðlegar í pistli, en þær bera litla þyngd.
