Ný kennsluaðferð gæti skilað betri árangri
Stutt frétt sem hvílir alfarið á einu viðtali við Sigríði Ólafsdóttur, læsisfræðing við Háskóla Íslands, um námsorðaforða og nýja kennsluaðferð sem hún þróaði sjálf. Árangursfullyrðingar og gagnrýni á menntayfirvöld eru bornar fram án mótsvars eða óháðrar staðfestingar.
Viðmælandinn er nafngreindur, með skýra fagstöðu, og PISA-niðurstöðurnar eru opinberar. Þar með er grunnurinn í lagi. Vandinn liggur annars staðar: sá sem þróaði aðferðina er eini heimildarmaðurinn um ágæti hennar. „Framúrskarandi árangur hjá öllum nemendum“ er óvenju sterk fullyrðing um kennsluíhlutun og hún fær að standa óáreitt. Hvenær var prófað, hversu margir nemendur, var samanburðarhópur? Ekkert af þessu kemur fram og lesandinn getur ekki sannreynt neitt innan fréttarinnar.
Þyngra vegur að menntayfirvöld eru sögð „treg við að byggja á tölfræðilegum gögnum“ og fá ekki að svara. Þetta er ásökun um faglega vanrækslu opinberrar stofnunar, ekki skoðun um veðrið. Miðstöð menntunar og skólaþjónustu er sömuleiðis nefnd til sögunnar sem viðmið án þess að nokkur þaðan sé spurður.
Eitt símtal í ráðuneytið eða til óháðs menntarannsakanda hefði breytt þessu úr kynningu í frétt. Efnið er brýnt og viðmælandinn trúverðugur, en framsetningin lætur eina rödd skilgreina bæði vandann og lausnina.
