Evrópu­hug­sjónin á saka­manna­bekknum

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur lýsir sér sem meðeiganda Sante; það er til fyrirmyndar að hagsmunatengslin komi skýrt fram. Sem rökfærsla er greinin liprari en margar skoðanagreinar á sínum tíma: hún vísar í nafngreinda sjónvarpsþætti og viðtöl (Sprengisandur á Bylgjunni, ummæli formanns allsherjarnefndar), spurningar ESA til íslenska ríkisins og svör ráðuneytisins. Þetta gefur lesandanum sannreynanlega viðmiðunarpunkta. Hins vegar eru nokkrir alvarlegir veikleikar í rökstuðningnum. Samanburðurinn við bandaríska tollamálið (Victor Schwartz gegn Trump-stjórninni) er afar langsóttur: þar er um gjörólíkt réttarkerfi, gjörólík lagaatriði og allt annan pólitískan samhengi að ræða, en höfundur setur málin fram eins og um bein hliðstæðu sé að ræða. Fullyrðingin um að smásöluverslanir ÁTVR séu reknar með tapi sem sé „niðurgreitt með hagnaði af tóbaksheildsölu" er sett fram sem staðreynd án tilvísunar í ársreikninga eða önnur opinber gögn; lesandinn getur ekki sannreynt þetta innan greinarinnar sjálfrar, þótt slík gögn gætu verið aðgengileg annars staðar. Þá er lögfræðileg röksemd um „staðfesturétt" einfölduð verulega: höfundur sleppir því alfarið að nefna að EES-samningurinn viðurkennir takmarkanir á frjálsum vöruflutningum þegar um lýðheilsuhagsmuni er að ræða, sem er einmitt kjarninn í lagalegu álitamálunum um ÁTVR. Slík sértæk og mikilvæg lagaleg rök hverfa í skuggann af myndlíkingum og tilfinningalegri orðræðu. Að lokum er samanburðurinn við „ostastríðin" bara settur fram án nánari útskýringar, sem veikir röksemdina frekar en styrkir hana. Greinin er vel skrifuð hagsmunagrein, en les betur sem pólitísk málsvörn en sem vel rökstudda greiningu.