Sema Erla ákærð: „Gjörsamlega galið“

Grunnurinn er þunnur: einn heimildarmaður og ein færsla á samfélagsmiðli. Fréttin gerir enga tilraun til að ná í lögreglustjórann á höfuðborgarsvæðinu, ríkislögreglustjóra eða Einar S. Hálfdánarson, sem er nafngreindur og sagður hafa kært af persónulegum ástæðum og án hagsmuna. Þegar nafngreindur maður er sagður hafa hrundið af stað rannsókn vegna þess að honum „líkaði illa“ við starf samtaka, þá er viðbragð hans ekki valkvæður aukabúnaður; það er lágmarkskrafa.

Atriði sem hefðu verið sannreynanleg með lítilli vinnu fá enga staðfestingu. Að málið hafi verið fellt niður tvisvar, að ríkislögreglustjóri hafi skipað endurupptöku og að lögreglan hafi boðið sakborningi að ljúka málinu með sekt og skráningu í sakaskrá: allt þetta er sett fram í fyrstu persónu og ekkert af því er borið undir viðeigandi stofnun. Sömuleiðis er fullyrðingin um að sýslumaður hafi árum saman kallað eftir uppfærslu laganna frá 1977 ekki tengd við neitt skjal eða umsögn, þótt slík gögn séu til í opinberri umræðu og auðveldlega hefði mátt vitna í þau.

Framsetningin bætir ekki úr þessu. Fyrirsögnin gerir gildisdóm sakbornings, „gjörsamlega galið“, að ramma fréttarinnar, og lesandinn fær ákæruefnið sjálft aldrei skýrt: hvað er það nákvæmlega sem ákært er fyrir samkvæmt ákæruskjalinu? Það liggur fyrir að ákæra hefur verið gefin út, sem er réttmætt fréttaefni, en úrvinnslan er endurpökkun á Facebook-færslu fremur en frétt um sakamál.

Niðurstaða: efnið er fréttnæmt, en umfjöllunin er einhliða um umdeilt mál þar sem gagnrödd á augljóslega heima. Lesandi sem stólar á þessa frétt eina fær skekkta mynd.