Kolbrún Bergþórsdóttir skrifar: Óttinn við já-ið

Sem skoðanagrein á þetta ekki að uppfylla sömu kröfur um jafnvægi og fréttaskrif, en rökstuðningur höfundar er þrátt fyrir allt veikur. Kolbrún fullyrðir að „afar líklegt" sé að þjóðin segi já í þjóðaratkvæðagreiðslu, án þess að vísa í eina einustu skoðanakönnun eða gögn til stuðnings. Hún segir einnig að ekkert bendi til þess að þjóðin sé haldin „ofsahræðslu" við Evrópusambandið, en styður það ekki frekar. Slíkar fullyrðingar veikja rökstuðninginn verulega, þar sem lesandinn hefur enga leið til að meta á hverju þær byggjast. Einnig er umfjöllunin um einstaka stjórnmálaflokka svo einhliða og staðhæfingarkennd að hún nálgast skrif sem eingöngu þjóna einu sjónarhorni. Til dæmis er fullyrt að Framsóknarflokkurinn sé „dauft endurómur af Sjálfstæðisflokknum" og að Miðflokkurinn sé svo „illa blindaður af trumpisma" að flokkum með sómakennd sé erfitt að vinna með honum. Þetta eru harðar fullyrðingar sem hvorki eru rökstuddar né settar í neitt samhengi. Hugmyndafræðileg gagnrýni er eðlileg í skoðanagreinum, en vönduð skoðanaskrif styðja slíka dóma einhverjum málefnalegum rökum. Greinin er vel skrifuð frá stílistísku sjónarhorni, en sem rökstuðningsgrein er hún frekar veik.