Það sem sveita­stjórnir geta gert gegn kyn­bundnu of­beldi

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka; kröfur um jafnvægi og gagnrýnin sjónarmið eiga ekki við. Sem hagsmunagæslugrein frá Stígamótum er hún skýr í tilgangi sínum og höfundur gefur sig strax fram sem talskona samtakanna, sem er til fyrirmyndar hvað varðar gagnsæi. Röksemdafærslan er þó nokkuð almenn; fullyrðingar eins og „lítið er fjallað um þessi mál í stefnuskrám framboða" eru settar fram án þess að eitt framboð eða ein stefnuskrá sé nefnd til sögunnar, sem veikir grundvöll gagnrýninnar. Töluna um að 70% þeirra sem leita til Stígamóta hafi orðið fyrir kynferðisofbeldi fyrir 18 ára aldur má í rauninni rekja til eigin gagna samtakanna, sem er ásættanleg heimild í þessu samhengi, en engin önnur tölfræði eða rannsókn er nefnd til stuðnings meginrökum greinarinnar. Höfundur segir beinlínis að „óþarfi" sé að fara yfir tölfræðina, en einmitt þar hefði mátt styrkja rökin: tilvísun í nýlega rannsókn eða opinber gögn hefði gefið tillögunum meiri þyngd. Tillögurnar sjálfar, um forvarnarverkefni, leikskóla, launamun og fjármögnun félagasamtaka, eru skýrar en almennar og ekki studdar dæmum um hvar þær hafi reynst vel eða illa. Sem skoðanagrein sinnir hún hlutverki sínu, en rökstuðningurinn stendur á veikum grunni þegar kemur að sannreynanlegum staðhæfingum.