Meginveikleiki greinarinnar er sá hversu einhliða heimildanotkun hennar er. Öll frásögnin kemur frá einni persónu, Sigurlínu Guðmundsdóttur, í viðtali sem var tekið af öðru miðli. Nútíminn hefur ekki sjálfur staðfest neinar fullyrðingar hjá Útlendingastofnun, Þjóðskrá Íslands eða öðrum opinberum aðilum, þrátt fyrir að málefnið snúi beint að framkvæmd þessara stofnana. Fullyrðingin um Hamas-aðild er afar alvarleg en byggist eingöngu á frásögn konunnar um að maðurinn hafi „viðurkennt" það; engum gögnum eða öðrum heimildum er vísað til. Skjáskot af Facebook-færslu mannsins styður vissulega staðhæfinguna um tilkynningu um kosningarétt, en jafnvel þar hefði verið einfalt að fá staðfestingu eða skýringu frá Þjóðskrá.

Greinin er í raun endursögn á efni frá Brotkast.is, sem er auglýst í lok textans með hvatningu um áskrift. Þetta gerir heimildakeðjuna veika; Nútíminn bætir engu nýju við umfjöllunina. Framsetningin er þannig að lesandinn er leiddur að ákveðinni niðurstöðu, en blaðamaður spyr aldrei þeirra aðila sem gætu skýrt hvernig „þessi staða gat komið upp". Þess í stað er lesandanum skilað eftir með retoríska spurningu sem vekur upp grunsemdir án þess að nokkur tilraun sé gerð til að svara þeim. Þetta er ekki fullnægjandi fréttamennska þegar um svona alvarlegar fullyrðingar er að ræða.

Greinin er birt sem skoðanagrein og skal metin á forsendum rökstuðnings og heiðarleika í meðferð efnisins. Styrkur greinarinnar er augljós: höfundur vísar til nafngreindra fræðimanna (Bauman, Honneth, Bourdieu, Fraser, Connell, Faludi) og byggir röksemdafærslu sína markvisst á þekktum kenningum félagsfræði og stjórnmálaheimspeki. Það gefur lesandanum kost á að kanna heimildirnar sjálfur. Greinin tekur jafnframt fram að ekki megi draga einfaldar ályktanir af niðurstöðum leiðtogavísitölu Heimsþings kvenleiðtoga, sem sýnir ákveðna varfærni.

Það sem veikir greinina sem hugverk er hins vegar einhæfni í röksemdafærslunni. Öll fræðileg sjónarhorn sem höfundur velur benda í sömu átt: að mótspyrna við jafnrétti sé fyrst og fremst afurð kerfislegrar óvissu, sökudólgavæðingar og athyglishagkerfis, en aldrei birtist raunveruleg viðurkenning á því að gagnrýni á ákveðna stefnu í jafnréttismálum geti átt sér efnislegar rætur. Höfundur nefnir ítrekað „upplifun um stöðumissi" og gerir greinarmun á upplifun og raunveruleika, en sú greining rennir alltaf í sömu áttina: upplifunin er skiljanleg en grundvallarorsakirnar liggja annars staðar. Enginn fræðimaður sem ögrar þessari framsetningunni fær rými. Til dæmis mætti nefna gagnrýni á viðurkenningarpólitík frá öðrum sjónarhornum en Fraser, eða rannsóknir á raunverulegum breytingum í stöðu karla á vinnumarkaði. Rökstuðningurinn er þannig innbyrðis samkvæmur en einsleitur, sem dregur úr þeirri gagnrýnu skerpu sem greinin segist vilja bjóða upp á. Sem skoðanagrein er þetta vel skrifuð og skipulögð, en hugvitslega hefði hún öðlast meiri þunga ef höfundur hefði tekist á við sterkustu mótrökin frekar en að vísa þeim frá sem einfölduðum skýringum.

Greinin er í raun viðtalsgrein við einn heimildamann, Katrínu Auðbjörgu Aðalsteinsdóttur, og ber þess merki. Sjónarhorn hennar er skýrt og skilgreint: hún er móðir fórnarlambs og stofnandi stuðningshóps. Það er ekkert athugavert við slíka nálgun í sér, en fréttavægi greinarinnar hefði aukist til muna ef blaðamaður hefði leitað til lögreglu um stöðu rannsókna, til Barnaverndarstofu eða annarra sérfræðinga um umfang vandans á Íslandi. Fullyrðingar eins og að umsvif hópsins 764 hafi aukist eru ósannreynanlegar innan greinarinnar sjálfrar þar sem engin gögn eða yfirvöld staðfesta þær. Jákvætt er að greinin birtir ítarlegar upplýsingar um hvert fólk getur leitað sér aðstoðar, sem eykur hagnýtt gildi hennar. Framsetningin er hlutlæg í þeim skilningi að blaðamaður leggur ekki sinn dóm á málið, en greinin er þó svo háð einum röddum að hún nær ekki að veita heildstæða mynd af stöðu mála.

Greinin er birt sem skoðun og ber að meta sem slíka. Höfundur lýsir tengslum sínum við Landvernd og Motvind Norge, sem er til fyrirmyndar gagnsæi. Nokkur atriði styðjast við sannreynanlegar heimildir: vísað er í náttúruminjaskrá Náttúrufræðistofnunar með tengli, í rammaáætlun, fundargerð sveitarstjórnar Norðurþings og ESB-reglugerð. Tilvísun í vanhæfi nefndarmanns vegna tengsla við dótturfyrirtæki QAIR er áhugavert atriði, en engin gögn eru lögð fram til stuðnings fullyrðingunni um að viðkomandi hafi í raun setið fundi þar sem hann var vanhæfur.

Þar sem greinin er veikust, jafnvel sem skoðanaskrif, er í meðferð á tveimur lykilatriðum. Í fyrsta lagi er fullyrðingin um að vindorka nái ekki að jafna eigið kolefnisspor sett fram sem óumdeild staðreynd, þótt umfangsmiklar rannsóknir (IPCC, vísindatímarit) sýni hið gagnstæða. Ekkert er vísað í rannsóknir til stuðnings þeirri fullyrðingu. Í öðru lagi eru einu formlegu heimildir greinarinnar tvö Facebook-myndskeið, sem er afar veik heimildanotkun í umfjöllun sem krefst vísindalegra gagna. Vísað er í vísindagrein á ScienceDirect um rof á spöðum, sem er ágæt heimild, en hún er ekki tengd beint við þá fullyrðingu að eiturefni dreifist „um víðan völl" á viðkomandi svæði. Röksemdafærslan er einhliða og ýkt á köflum: samanburður við „skelfileg mistök" nágrannaþjóða er settur fram án tilvísana í gögn, og orðræðan um „tröllauknu skrímsl" dregur úr trúverðugleika rökanna. Sem skoðanagrein er þetta ástríðufull málsvörn, en höfundur hefði styrkt rök sín verulega með betri heimildum og meira aðhaldi í orðavali.

Greinin er í eðli sínu létt viðtalskafli þar sem ein persóna lýsir sinni upplifun, og það er ekkert athugavert við slíkt sem snögg fréttasaga. Vandinn er hins vegar sá að fullyrðingar um rafmagnsleysi á bráðamóttökunni og slæmar aðstæður eru settar fram sem staðreyndir án þess að Landspítalinn eða heilbrigðisyfirvöld fái að svara. Svali segir að ekki hafi verið hægt að taka blóðprufur vegna rafmagnsleysis; slík fullyrðing kallar á staðfestingu eða athugasemdir frá sjúkrahúsinu, enda er þetta alvarlegt ef rétt er. Án andsvara verður lesandinn að taka orð eins manns trúanlegt án nokkurs mótvægis. Framsetningin er hlý gagnvart Svala, sem er skiljanlegt í léttum fréttum, en ritstjórnarlega hefði DV átt að hringja í talsmenn Landspítalans eða ráðuneytisins til að staðfesta atvikið og gefa samhengi. Eins og greinin stendur er hún meira Facebook-endursögn en fréttamennska.

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en er í reynd nánast einræðumynd af sjónarmiðum lögmanns mótmælandans. Katrín Oddsdóttir er eina uppsprettan og hennar túlkun á atburðarásinni ræður ferðinni: að Hvalur hafi „villað um fyrir" Hólmsteini, að hann hafi verið „settur í verulega hættu" og að viðbrögð Hvals séu merki um „aukna hörku í samfélaginu". Á móti kemur ekkert sjónarhorn Hvals sjálfs eða áhafnar skipsins; ekki er reynt að ná til fyrirtækisins til að spyrja um ákvörðunina um að sigla, skráningu farþegans eða þeirra öryggisráðstafana sem gripið var til. Einnig vantar rödd lögreglunnar, sem hefði getað skýrt af hverju ekki var tekin skýrsla og svarað samanburðinum sem Katrín dregur fram við fyrri mótmælendur. Þetta ójafnvægi gerir það að verkum að lesandinn fær einhliða mynd af atburðarásinni og lagalegu mati á henni. Framsetningin er samúðardrifin gagnvart mótmælandanum, en nánast ekkert rými er gefið til gagnsæis um hvað annað kann að liggja þarna að baki.

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, og ber því að meta hana á forsendum rökstuðnings og hugvitslegrar heiðarleika fremur en heimildajafnvægis. Kolbrún tekur skýra afstöðu og ber hana fram á beinskeyttan hátt. Röksemdafærslan er þó frekar einsleit: gagnrýni á nei-hópinn er endurtekin í mörgum myndum án þess að höfundur takist á við efnisleg rök andstæðings. Tilvísunin í Brexit er notuð sem varnaðarsaga en hvorki er fjallað um mismunandi aðstæður Íslands og Bretlands né tekið tillit til þeirra raka sem nei-sinnar bera fram. Tilvitnun í Jón Ásgeir Jóhannesson er athyglisverð en styrkir varla rökstuðninginn efnislega; hún er frekar orðskviður en efnisleg heimild. Tilvísunin í skoðanakannanir er ónákvæm og án tilvísunar í tiltekna könnun eða fyrirtæki. Sem skoðanagrein er þetta vel læsilegt og skýrt skrifað, en rökstuðningurinn er grunnsæll og byggist meira á niðurlægingu andstæðinga en á eigin efnislegum málflutningi. Greinin hefði orðið sannfærandi ef höfundur hefði brugðist við helstu mótbárum nei-hópsins með efnislegum rökum í stað þess að afgreiða þær sem „þvælu".

Greinin fjallar um atburð á Alþingi og rekur málavexti frá umræðum í þingsal, sem er opinber og sannreynanleg heimild. Nafngreindir þingmenn eru tilvitnað til og viðtalið við Jón Bjarnason í Spursmálum er nefnt sem uppspretta fullyrðinganna. Hér blasir þó veikleiki við: engin sjálfstæð heimild styður fullyrðingu Jóns um að um „mútur" hafi verið að ræða, og fréttamaðurinn gerir ekkert til að setja þá ásökun í samhengi eða kanna hana. Orðalagið „fullyrti" er réttmætt varúðarorð, en greinin gefur engu að síður fullyrðingunni verulegt rými án þess að nokkur gagnaðili, til dæmis utanríkisráðuneytið eða fulltrúar ESB, fái að bregðast við. Einnig er bent á að forseti Alþingis hafi ekki brugðist við beiðninni, en þar kemur engin tilvitnun í forsetann sjálfan eða aðstoðarfólk hennar; aðeins er sagt „samkvæmt upplýsingum mbl.is" án frekari útskýringa. Greinin er í eðli sínu stutt þingfrétt, en þar sem hún miðlar alvarlegri ásökun um fjármálamútur hefði verið skylt að leita eftir andsvörum og setja efnið í víðara samhengi.

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en er í raun nær fréttatilkynningu eða endursögn á Facebook-færslu einstaklings sem lýsir sjálfum sér sem stoltum af þátttöku Miðflokksfélaganna. Snorri Másson er aðalheimildin og hans sjónarhorn ræður öllu efninu; einu beinu tilvitnuninni sem ekki kemur frá honum er vísað til í annarri atriðagrein, þar sem formaður ungra Framsóknarmanna er sagður hafa talað í kvöldfréttum RÚV, en þau ummæli eru afhent í gegnum endursögn Snorra frekar en sjálfstæða heimild. Ekki er reynt að ná til andstæðra radda, hvort sem það eru ESB-sinnaðir ungmennafélagsforingjar, stjórnmálafræðingar eða ríkisstjórnarfulltrúar sem mælt hafa fyrir aðildarviðræðum. Framsetningin er þar af leiðandi nokkuð einsleit: orðaval eins og „lofsvert" og „athygli vekur" ýtir undir jákvætt tón gagnvart verkefninu án gagnrýninnar skoðunar. Fullyrðingin um fyrirhugaða þjóðaratkvæðagreiðslu „síðar á árinu" er ekki studd tilvísun í opinbera ákvörðun eða dagsetningu, sem er veikleiki í samhengi þar sem enn stendur yfir umræða um framkvæmd slíkrar atkvæðagreiðslu. Blaðamennska sem einkennist af einni pólitískri rödd og skorti á sjálfstæðri heimildaöflun getur hæglega virkað sem málsvörn frekar en fréttaflutningur.

Greinin er birt sem skoðun og höfundur kynntur sem stafrænn hönnuður og áhugamaður um samfélagsmál. Á þeim forsendum ber að meta hana sem rökrætt innlegg, ekki sem hlutlausa fréttaskýrslu. Sterkasta hliðin er heimildavinnan: átta tilvísanir í sannreynanlegar opinberar heimildir, þar á meðal skýrslu Rannsóknarnefndar Alþingis, mánaðarskýrslu HMS, útreikninga BHM, gögn Seðlabankans, ECB og Samkeppniseftirlitsins. Þetta er mun vandaðri heimildanotkun en algengt er í skoðanagreinum á íslenskum vefmiðlum.

Það sem veikir rökstuðninginn er að hann fer nær eingöngu í eina átt. Vel þekkt gagnrök gegn ESB-aðild og evru, eins og tap á sjálfstæðri peningastefnu, áhættan af föstu gengi fyrir lítið og sveiflukenndt hagkerfi, reynsla smárra evruríkja eins og Grikklands og Kýpur í kreppunni 2010 til 2015, eða sjávarútvegsstefna ESB, fá enga umfjöllun. Höfundur viðurkennir stutt að ESB-aðild myndi ekki „sjálfkrafa" leysa vandamálin, en sú fyrirvari er of grunnt útfærður til að jafna myndina. Samanburður á meginvöxtum Seðlabankans og ECB er réttmæt staðreynd, en án umræðu um hvers vegna smáríki utan myntsvæðis þarf hærri vexti er talan notuð fremur sem málflutningsverkfæri en greining. Sama á við um 103% raunhækkun íbúðaverðs; talan er heimild, en orsakasamhengið milli EES og húsnæðiskreppu er túlkun sem fær að standa nánast óáskoruð. Sem skoðanagrein er þetta vel skrifað og vel heimilduð pólitísk greining, en hún hefði haft meiri sannfæringarkraft ef höfundur hefði tekist á við sterkustu mótrökin frekar en að sleppa þeim.