Hvers vegna venju­legt launa­fólk á að segja JÁ?

Greinin er birt sem skoðun og á að meta á þeim forsendum. Höfundur birtir tengslaupplýsingar, sem er til fyrirmyndar: hún hefur gegnt hlutverki trúnaðarmanns hjá Sameyki. Kjarni vandans er að nokkrar afgerandi fullyrðingar eru settar fram sem staðreyndir án nokkurrar tilvísunar. Dæmi: „Lánið þitt getur stokkið úr 320.000 krónum í 400.000 krónur á einni nóttu" er sterk staðhæfing sem væri hægt að sannreyna með útreikningum eða tilvísun í raunhæft dæmi, en engin slík heimild er nefnd. Sama á við um fullyrðinguna „Í Evrópu þekkist ekki sú geðveiki að húsnæðislán hækki í takt við verðbólgu"; breytilegir vextir eru vel þekktir í mörgum ESB-ríkjum og staðhæfingin er í besta falli of einföld. Þá er fullyrðingin um að innflutningstollar verði afnumdir sett fram eins og augljóst en tekur ekki á EES-samningnum sem þegar nær yfir stóran hluta tollafnáms. Sem skoðanagrein þarf hún ekki jafnvægi milli sjónarmiða, en hugmyndafræðileg heiðarleiki krefst þess að áberandi fullyrðingar séu annað hvort studdar einhverjum gögnum eða settar skýrt fram sem mat höfundar. Hér renna saman tilfinningalegar yfirlýsingar og efnislegar staðhæfingar á þann hátt að lesandinn á erfitt með að greina hvort um skoðun eða fullyrðingu sé að ræða. Greinin skapar skýra og lifandi frásögn en hugmyndafræðilegur styrkur hennar bíður fyrir vísindalegri nákvæmni.