Má bjóða þér hærri á­lögur í Reykja­vík?

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er auðkennd sem frambjóðandi Miðflokksins; það er til bóta og gefur lesendum nauðsynlegt samhengi. Sem rökstuðningur er textinn þó misjafn. Höfundur vísar í nokkrar tölur, til dæmis skuldaaukningu A-hluta úr 80 milljörðum í 221 milljarð frá 2015, arðgreiðslur úr borgarfyrirtækjum upp á 41,5 milljarða og 5,3 milljarða halla A-hluta, en uppgefnar prósentutölur standast ekki alls staðar skoðun: 80 í 221 er um 176% hækkun, ekki 78% eins og fullyrt er. Þetta er verulegur galli sem grefur undan trúverðugleika röksemdarinnar. Fullyrðingin um að Orkuveitan „taki lán fyrir arðgreiðslum borgarinnar" er sett fram sem staðreynd en er í raun túlkun höfundar, án tilvísunar í ársreikninga eða aðrar sannanir. Tilvísunin í „kynlífstækjabúð" sem breytt var í leikskóla og kostar „4 milljarða" er ætluð sem áfellisdæmi, en engar heimildir eru nefndar og ekkert samhengi gefið um hvers vegna kostnaður hafi hækkað. Greinin lýkur á hreinum kosningaáróðri þar sem Ari Edwald er kynntur sem „hæfasti maðurinn í verkið" án nokkurs rökstuðnings. Sem skoðanagrein er ekkert að því að hafa pólitíska skoðun, en gæðin ráðast af rökstuðningi og sanngirni í meðferð gagna. Hér eru tölur notaðar lauslega, mótmæli ekki viðurkennd og niðurstaðan er fyrirframgefin. Rökstuðningurinn er grunnsæll og gagnrýnin einhæf.