Vonbrigðin með fjármálaáætlunina

Sem leiðari er greinin metin á forsendum rökstuðnings og vitræns heiðarleika frekar en hefðbundins jafnvægis í fréttaflutningi. Tölulegar fullyrðingar um lánsfjárþörf (206 milljarðar á ári, 353 milljarða uppsafnaðan halla) og samanburður við fyrri fjárlög eru sagðar koma úr fjármálaáætluninni sjálfri, sem er opinbert skjal og staðfestanleg heimild. Vísun í hugmyndir Más Wolfgangs Mixa og í fréttaflutning Viðskiptablaðsins sjálfs bætir við nokkrum kjarna. Viðbrögð skuldabréfamarkaðarins eru nefnd en engin gögn eða tölur lögð fram til stuðnings þeirri fullyrðingu, sem veikir rökstuðninginn á þeim stað. Hins vegar er rökin nokkuð einstrengingsleg. Greinin leggur allt sitt mat á einn kost, niðurskurð útgjalda, og fjallar ekki um mögulega gagnsýn eða andmæli við þeirri nálgun. Til dæmis er ekki nefnt hvort hagfræðingar séu á öðru máli um árangur niðurskurðar í verðbólguumhverfi, né hvort aðrar leiðir séu til umræðu. Fullyrðingin um „árásir Bandaríkjamanna og Ísraela á Íran" og áhrif þeirra á olíuverð er sett fram sem staðreynd án nokkurrar heimildar, og sömu sögu er að segja um meint viðbrögð Spánar og Svíþjóðar. Þetta er veikleiki jafnvel í leiðara þar sem röksemdafærsla ber ábyrgð á eigin forsendum. Á heildina litið er þetta skýrt pólitískt álit með nokkrum tilvísunum í opinber gögn, en ónógu efnislegu dýpt til að standast sem sannfærandi greining.