Eigum við ekki bara að taka til heima hjá okkur?
Skoðunargrein á Vísi þar sem heimspekingur hvetur til þess að krafturinn úr ESB-umræðunni verði færður í innanlandsumbætur: óhagnaðardrifinn banka, styrkara heilbrigðiskerfi, hvata gegn fasteignasöfnun og arð af sjávarauðlindum til þjóðarinnar. Greinin er stutt, byggð á upphrópunum og retórískum spurningum fremur en rökstuðningi.
Greinin er birt undir skoðanamerki Vísis, sem er réttur staður fyrir svona texta; höfundur er nafngreindur og kynntur.
Kjarnahugmyndin er skýr og raunar frjó: að orkan sem myndaðist í ESB-umræðunni sé „áttlaus“ og megi beina inn á við. En við þessa hugmynd stoppar greinin. Fjórar kröfur eru settar fram í upptalningu án þess að nokkur þeirra sé útfærð: hvernig óhagnaðardrifinn banki yrði fjármagnaður, hvaða „mjög neikvæðu hvatar“ nákvæmlega ættu að gilda um fasteignaeign, hvernig arður af sjávarauðlindum yrði reiknaður. Fullyrðingar um spillingu og „ólígarka“ eru bornar fram sem sjálfgefinn sannleikur; hvorki tölur, dæmi né tilvísun í opinber gögn styðja þær innan greinarinnar.
Setningin um „jafn margar skoðanakannanir ... eins og gert var um heilbrigðiskerfið“ er beinlínis óskiljanleg án frekari skýringar og bendir til að textinn hafi verið ritaður í flýti.
Höfundur má vissulega halda fram skoðun án hlutlægrar vigtunar. Hann sleppur þó ekki við kröfuna um rökstuðning, og hér er hún ekki uppfyllt: greinin er ávarp, ekki röksemdafærsla. Hún hefði orðið mun sterkari með einu einasta áþreifanlegu dæmi.
