Áminningar­skyldan og þjónusta hins opin­bera

Sem skoðanagrein ber að meta textann á gæðum röksemdarfærslu og heiðarleika frekar en jafnvægi heimilda. Höfundur setur fram skýra afstöðu: áminningarskyldan verndi réttindi opinbers starfsfólks og sé nauðsynlegur liður í faglegum rekstri hins opinbera. Sterkasti hluti greinarinnar er sú greinargóða röksemdarfærsla að vandamál opinbera geirans, eins og frændhygli og stöðuveitingar, tengist ekki áminningarskyldu og að skyldan vegi á móti þeim. Einnig er áhugaverð og vel sett grein á milli einkamarkaðar og opinberrar þjónustu, þar sem bent er á ólíkt eðli ráðningarsambands. Það sem veikir greinina er hversu mikið hún byggir á orðræðu og kaldhæðni fremur en sannreynanlegum staðhæfingum. Höfundur fullyrðir til dæmis að frændhygli sé „meira vandamál á Íslandi heldur en hjá samanburðarþjóðum okkar" án þess að vísa í neina rannsókn eða mælingu. Spurningin um hvort hlutfall opinbers starfsfólks sé samanburðarhæft við önnur ríki er sett fram en aldrei svarað með gögnum. Samræðuformið í miðjum texta (a/b) er skapandi en eykur á þá tilfinningu að röksemdafærslan sé frekar tilfinningadrifin en efnisleg. Tilvísun í lögin um réttindi og skyldur opinberra starfsmanna er sett fram án þess að vitna í tiltekna lagagrein, sem hefði styrkt rökstuðninginn verulega. Á heildina litið er þetta ástríðufullt pólitískt innlegg sem nýtir vel nokkrar gildar hugmyndir en vantar á stundum efnislegan grunn undir dýpstu fullyrðingarnar.