Þjóðin á síðasta orðið

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er nafngreind sem doktorsnemi í menningarstjórnun. Þetta er ein af vönduðustu skoðanagreinum sem maður sér á íslenskum vefmiðlum: fjórar fræðilegar heimildir eru tilgreindar með fullum bókfræðilegum upplýsingum, sem lesandi getur sannreynt sjálfur. Arnstein, Ostrom, OECD og Feneyjanefndin eru öll viðurkennd heimildagrunnur á þessu sviði og beiting þeirra er heiðarleg; höfundur ýkir ekki niðurstöður þeirra og viðurkennir takmarkanir (t.d. að þjóðaratkvæðagreiðsla sé „sérstakt fyrirbæri" á stiga Arnstein). Rökstuðningurinn er skipulegur og tekur tillit til margra hliða: ábyrgð stjórnvalda, stjórnarandstöðu, fjölmiðla, áhrifavalda og borgaranna sjálfra er dregin fram hver á fætur annarri. Höfundur forðast að skipa sér beint í lið með eða á móti viðræðum, þótt gagnrýni á yfirborðskennda umræðu og „stemningarrökfræði" gefi til kynna ákveðna efasemdarödd um hvort ferlið hafi verið nægjanlega vandað. Sá undirtónn er þó innan marka heiðarlegrar röksemdarfærslu frekar en leyndrar afstöðutöku. Eina athugasemdin sem vert er að nefna er að greinin gæti hafa nýtt sér dæmi úr íslensku samhengi til að styðja við hina fræðilegu umgjörð, til dæmis tilvísun í fyrri þjóðaratkvæðagreiðslur á Íslandi (Icesave, stjórnarskrármál) og reynslu af þeim. Slík tengsl hefðu styrkt praktískt gildi greinarinnar. Að öðru leyti er þetta vel rökstudd skoðanagrein sem stendur traustum fótum á eigin forsendum.