Yfirfullir fangaklefar til trafala í innbrotahrinunni

Greinin flytur nafngreindan lögreglufulltrúa sem aðalheimild og birtir bein viðtöl við hann; það er skýr og sannreynanleg heimild. Hins vegar er raddflóra mjög einsleit. Fullyrðingin um yfirfulla fangaklefa er mikilsverð en enginn fulltrúi Fangelsismálastofnunar eða dómsmálaráðuneytis er spurður til að staðfesta eða útskýra stöðuna, til dæmis hversu margir klefar eru í boði eða hvort ráðstafanir séu fyrirhugaðar. Íbúasamtök í miðbænum eru nefnd í einni setningu, en ekkert beint viðtal kemur frá þeim; borgin er sögð hafa tilkynnt um hugsanlegt aukið öryggismyndavélakerfi, án þess að nafngreindur fulltrúi hennar komi fram. Tölulegar upplýsingar um innbrotafjöldann vantar, og lögreglufulltrúinn viðurkennir sjálfur að hann hafi engar tölur á takteinum, aðeins „tilfinningu". Þetta gerir erfitt að meta raunverulega umfang vandans. Framsetningin er í stórum dráttum hlutlaus; lögregla fær rúm til að útskýra sína hlið og fréttaritari spyr gagnrýnna spurninga. Veikleikinn er fyrst og fremst fábreytni heimilda og skortur á staðreyndum sem styðja kjarnafullyðinguna um ástand fangaklefa.