„Við myndum bara gefa fólki úti á götu“

Greinin er í grunninn vel skrifuð og skapar skýra mynd af stöðu Samhjálpar, en hún hallar verulega á einn veg í heimildavali. Framkvæmdastjóri Samhjálpar fær langmestan hluta textans til að setja fram sjónarmið sín, bæði um úrskurðinn, kostnað og framtíðarhorfur. Afstaða borgarráðs er dregin saman í eina setningu, þar sem segir að meirihlutinn vilji finna kaffistofunni annan stað, en enginn fulltrúi borgarinnar fær að tjá sig um hvers vegna eða hvaða áætlanir liggja fyrir. Úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála, sem tók ákvörðunina sem fréttinni er spunnið utan um, er nefnd en niðurstaðan er einungis dregin saman í einni setningu; rökin eru ekki útlistuð frekar. Viðhorf íbúa sem hafa mótmælt staðsetningunni er lýst í orðum blaðamanns en ekkert bent á nafngreinda fulltrúa eða samtök þeirra. Hér skortir verulega á jafnvægi. Þegar framkvæmdastjóri Samhjálpar heldur því fram að úrskurðurinn byggist á félagslegri stöðu gestanna, er það alvarleg ásakun sem kallar á að nefndin eða lögmaður hennar fái tækifæri til svara. Fullyrðingin um 60 milljóna króna kostnað er ósundurliðuð og ekki studd öðru en orðum Guðrúnar Ágústu. Greinin er þannig fremur einhliða kynning á stöðu Samhjálpar en frétt sem gerir lesandanum kleift að mynda sér heildstæða skoðun.