Nei takk, alls ekki kennari!

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Höfundurinn er nafngreindur og hlutverk hans skýrt: hann er framhaldsskólakennari og formaður skólamálanefndar Félags framhaldsskólakennara. Þessi gagnsæi er lofsverður og gefur lesandanum strax möguleika á að meta hagsmuni hans. Tilvísunin í gögn OECD um hlutfall 15 ára stúlkna (úr 11% í 8%) styrkir rökstuðninginn og gefur sannreynanlegt viðmið; þó hefði verið gagnlegt að vísa til tiltekinnar skýrslu eða rannsóknar frekar en „gögn frá OECD" almennt. Sama á við um dæmið um Japan: fullyrðingin um einstakt jafnvægi kynja þar er áhugaverð en ekki studd tilvísun í ákveðna heimild. Röksemdaleiðslan er skýr og vel byggð upp: höfundur tengir neikvæða orðræðu við minnkandi áhuga á kennarastarfinu og dregur ályktanir um langtímaafleiðingar. Hins vegar er einn veikleiki sá að höfundur tilgreinir ekki hvaða „hásettir embættismenn" eða „ráðherrar" hann vísar til; nokkur dæmi hefðu styrkt röksemdirnar. Tóninn er rökstuddur og ekki ósanngjarn, þótt greinin sé að sjálfsögðu einhliða sem hagsmunaleg málsvörn. Sem skoðanagrein frá aðila sem hefur skýra stöðu á þessum vettvangi er þetta vel saman sett verk; rökstuðningurinn er samfelldur, enda þótt heimildatilvísanir mætti gera nákvæmari.