Yfir­stjórn fisk­veiða færi til ESB

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka: krafan er ekki um jafnvægi heldur um rökstuðningsgildi og heiðarleika. Á þeim mælikvarða stendur hún fremur vel. Höfundur vísar í tilgreind ákvæði sáttmálanna (3. gr. TFEU), nafngreind dómsmál (C-304/02, 804/79, C-221/89 Factortame) og orðalag framkvæmdastjórnar ESB um acquis communautaire. Þetta eru sannanleg gögn sem lesandi getur yfirfarið. Það sem dregur verulega úr gæðum greinarinnar eru miklar endurtekningar; sömu setningar og málsgreinar birtast aftur og aftur, næstum orðrétt, á mismunandi stöðum í textanum. Til dæmis birtist fullyrðingin um að „aðildarríkin geta ekki rekið sjálfstæða fiskveiðistefnu utan ramma CFP" í minnst þrjú skipti, og málsgreinin um samningsrétt gagnvart Noregi, Færeyjum og Bretlandi kemur tvisvar nánast óbreytt. Þetta bendir til slælegrar ritstjórnar eða vinnuhandrits sem komst í birtingu. Efnislega er veikleikinn sá að höfundur gerir lítið úr hugsanlegum gagnrökum aðildarsinna; hann nefnir þau rétt svo og hafnar þeim strax án þess að gefa þeim sanngjarnan vettvang. Röksemdin um „hlutfallslegan stöðugleika" er til dæmis vísað á bug án þess að nefna að sumir lögfræðingar á sviðinu kunna að meta hana öðruvísi. Greinin hefði einnig styrkst af viðtali við ESB-réttarfræðing eða tilvísun í fræðirit til jafnvægis. Ummæli sjávarútvegsstjóra ESB eru nefnd en ekki beintilvitnuð með nákvæmri heimild, sem gerir sannprófun erfiðari. Samt sem áður er röksemdarfærslan í grunninn trúverðug og réttarheimildunum beint til skila.