Skuld­bundu sig í fjögur ár en farin eftir á­tján mánuði

Sterkasta hliðin á þessari grein er gagnsæi upplýsinga um biðlaun: tölulegar upphæðir eru tilgreindar, réttindareglur útskýrðar og jafnvel tekið fram þegar þingmaður afsalaði sér biðlaunum. Heimildirnar eru opinberar launatölur Alþingis og eigin fyrirspurn fréttastofu til forsætisráðuneytisins; slík vinnubrögð styrkja trúverðugleikann. Nafngreindir einstaklingar og tilefni afsagna eru talin upp með nægjanlegri nákvæmni. Það sem vantar er samhengi og gagnrýnin rödd. Engin viðmælandi er ræddur; enginn fræðimaður, þingmaður eða sérfræðingur í stjórnskipunarrétti er látinn tjá sig um hvort þessi tíðni afsagna sé óvenjuleg í sögulegu samhengi. Fyrirsögnin „skuldbundu sig í fjögur ár" felur í sér siðferðilega framsetning sem dregur lesandann í ákveðna átt, eins og um loforðabrot sé að ræða, en greinin sjálf greinir ekki á milli þess að hætta vegna hneykslismáls og þess að taka við öðru opinberu starfi, sem eru mjög ólík tilvik. Flokkun á „tveir vegna hneykslismála" og „fjórir til að starfa annars staðar" er lítillega villandi; Þórður Snær var strangt til tekið ekki kjörinn þingmaður sem sagði af sér, heldur lýsti hann yfir að hann tæki ekki sæti. Þá er biðlaunaupphæð Bjarna Benediktssonar ekki tilgreind að fullu, heldur aðeins bent á tímabil og getgáta um ráðherrabiðlaun, sem er heiðarlega merkt sem óvissa en hefði verið styrkara ef þess hefði verið getið hve háar upphæðir gætu verið í húfi. Í heild er þetta sómasamleg yfirlitsgrein með eigin fréttaöflun, en hún skorti víðtækari sjónarhorn og skýrari aðgreiningu milli ólíkra aðstæðna þingmannanna.