María Rut Kristinsdóttir skrifar: Hvað varð um prinsippin?
Skoðanagrein þar sem höfundur spyr hvers vegna frjálslynt og mannréttindasinnað fólk hafi staðið sömu megin og evrópskir þjóðernispopúlistar í þjóðaratkvæðagreiðslunni. Röksemdafærslan er skýr og heiðarleg á einum stað, en hvílir í meginatriðum á tengslum við umdeilda erlenda stjórnmálamenn fremur en á rökum þeirra sem sögðu nei.
Greinin er birt sem skoðanaefni og verður því metin á forsendum röksemda, ekki heimildajafnvægis.
Sterkasta stundin er þegar höfundur viðurkennir sjálfur að fólk geti komist að sömu niðurstöðu af gjörólíkum ástæðum. Sá fyrirvari er hins vegar ekki tekinn til enda: lokakaflinn snýr aftur til sömu áherslu, að Le Pen, Farage og Musk hafi fagnað, og notar það sem mælistiku á prinsipp íslenskra kjósenda. Röksemdin um samsemd vegna tengsla er þar hvorki afgreidd né varin, aðeins endurtekin. Þyngri grein hefði tekist á við sterkustu andmælin, fullveldis- og lýðræðisrök evrópskra vinstrimanna, í stað þess að spyrja spurninguna í mælskuformi.
Tilvitnanir eru ónákvæmar. Orðin „ofstæki og hræðsluáróður“ eru færð Miðflokknum til bókar án þess að nefnt sé hver sagði þau og hvar, og yfirlýsingar hinna erlendu stjórnmálamanna eru ekki tímasettar eða heimildaðar; lesandinn getur ekki flett þeim upp út frá greininni sjálfri. Fullyrðingin um að Ísland eigi „allt okkar undir“ styrk Evrópusambandsins er borin fram sem staðreynd en ekki rökstudd.
Heiðarleg og skýrt skrifuð grein sem hefði orðið mun beittari með nákvæmari tilvitnunum og raunverulegri viðureign við gagnrökin.
