Getum við gert betur fyrir ís­lensk heimili?

Greinin er birt sem skoðun og höfundur er nafngreind ásamt tengslum sínum við samtökin Sjá, sem er til fyrirmyndar í gegnsæi. Röksemdafærslan er skýr og vel uppbyggð: persónuleg reynsla af vaxtabyrði leiðir yfir í almennari spurningu um efnahagslegan stöðugleika og þaðan í afstöðu til ESB-viðræðna. Höfundur viðurkennir sjálf að sérfræðingar eru ósammála, sem er heiðarleg nálgun. Veikleikinn felst í að greinin gefur í skyn orsakatengsl milli ESB-aðildar og lægri vaxta án þess að styðja það nokkurs konar gögnum eða tilvísun í tiltekna sérfræðinga; samanburðurinn við „Evrópu" er almennt haldinn en ekki undirbyggður tölum eða dæmum. Fyrir skoðanagrein er þetta þó ásættanlegt; höfundur segist vilja sjá samninginn og krefst ekki blindrar samþykktar. Tilfinningaleg framsetning er ríkjandi, en sú nálgun er eðlileg í greinum af þessu tagi. Greinin sinnir hlutverki sínu sem vel skrifuð skoðanagrein, þótt rökstuðningurinn hefði styrkst við eina staðfesta heimild eða tölulegt dæmi.