Þrír mánuðir til stefnu

Grunnuppbygging greinarinnar er sómasamleg: hún tilgreinir þingafgreiðsluna, atkvæðaskiptinguna og spurningu þjóðaratkvæðagreiðslunnar á skýran hátt. Jafnvægi milli aðila er viðunandi; bæði Evrópuhreyfingin (já-hlið) og Heimssýn (nei-hlið) fá rými til beinna tilvitnana. Hins vegar hallar nokkuð á já-hliðina, þar sem Magnús Árni Skjöld fær tvær tilvitnanagreinar á móti einni hjá Haraldi Ólafssyni, og fullyrðing Magnúsar um að „staðreyndirnar séu okkur í hag" stendur án mótvægis eða nánari skoðunar blaðamanns. Þetta er veikleiki í framsetningunni: já-hliðin fær að setja fram efnislega fullyrðingu sem blaðamaðurinn spyr ekki frekar út í. Greinina skortir raddir frá Alþingi sjálfu; ekkert viðtal er tekið við þingmenn meirihlutans, Framsóknar, Sjálfstæðisflokks eða Miðflokks til að skýra afstöðu þeirra. Upplýst lesandi myndi vilja vita af hverju Framsókn og Sjálfstæðisflokkur sátu hjá en kusu ekki á móti, en blaðamaðurinn rannsakar það ekki. Jákvætt er að atkvæðaskiptingin á þinginu er skýrt tilgreind og spurning þjóðaratkvæðagreiðslunnar birt orðrétt. Greinin er nothæf sem stutt fréttayfirlit, en skortur á sjálfstæðri rýni og aðeins tvær hagsmunaaðilaraddir gera hana fremur grunna.