Klíkur, kunnings­skapur og brostið traust á Nesinu

Greinin er þung af orðræðu en létt á sönnunargögnum. Páll Kári Pálsson skrifar af einlægri tilfinningu um það sem hann lítur á sem spillt mynstur í stjórnsýslu Seltjarnarnesbæjar, en málin tvö sem hann vísar til — kjarninn í röksemdafærslu hans — eru svipt nánast öllum sannreynanlegum upplýsingum: engin nöfn, engin heimilisföng, engin málsnúmer, engar dagsetningar, engin skjöl tilvitnuð. Fullyrðingin um að „velgjörðarmaður bæjarins" hafi byggt „hundruðum fermetra" umfram leyfi á „rándýrum stað við hafið" er lífleg en óstaðfestanleg. Ásakanin um að sveitarfélagið hafi sent bréf þar sem boðist var til að breyta deiliskipulagi afturvirkt í þágu hins brotlega er sterkasta tiltekna fullyrðingin í greininni, en við fáum aldrei að sjá neinn hluta bréfsins né fræðast um hvenær það var sent. Seinna málið — bygging samþykkt „á fölskum forsendum" — er enn óljósara. Kvartanir höfundar til umboðsmanns og ráðuneytisins eru kynntar sem staðreyndir, sem er eðlilegt, en þær eru ekki sönnun fyrir undirliggjandi misferli heldur sönnun þess að hann hafi kvartað. Uppbyggingin er þess eðlis að ritgerðin meðhöndlar eigin gremju sem sönnun. Kaflar um „þögnina" og „mjúka spillingu" endurtaka sig í lítillega breyttri mynd í fjölmörgum efnisgreinum og þenja frekar út en reka röksemdafærsluna áfram. Sterkustu gagnrökin — að sveigjanleiki í skipulagsmálum smárra sveitarfélaga sé venjubundin framkvæmd og ekki í eðli sínu spillt — fá aldrei svar. Fyrir skoðanagrein sem setur fram alvarlegar ásakanir um kerfisbundna spillingu í sveitarfélagi er skortur á hvers kyns skjölum eða nafngreindum heimildum verulegur veikleiki.