Tæki­færi fyrir ís­lenskan land­búnað í ESB

Greinin er birt undir skoðanamerkimiða og verður því metin á forsendum röksemdafærslu. Það sem lyftir henni yfir meðallag í flóði aðsendra ESB-greina er hversu áþreifanleg hún er: nefnt er kynningarkerfi ESB undir slagorðinu „Enjoy, it's from Europe“, upprunavottunarkerfin PDO og PGI, aðildarsamningar Finnlands og Svíþjóðar um stuðning norðan 62. breiddargráðu og salmonellutryggingar. Þetta eru atriði sem lesandi getur flett upp. Höfundur gerir líka grein fyrir eigin bakgrunni sem fyrrverandi starfsmaður bænda og segir beint frá því að hafa unnið innan kerfisins með ítölskum framleiðendum. Sú gagnsæi er til fyrirmyndar.

Enn betra er að hann grefur sjálfur undan eigin röksemd á einum stað: íslenskt lambakjöt hlaut PDO-vottun án aðildar, sem hann viðurkennir umsvifalaust. Hann telur einnig upp það sem tapast, að tollvernd falli niður og að svína- og kjúklingaframleiðsla verði verst úti, og nefnir hvaða þætti hann sleppti. Þetta er heiðarleg málafærsla frekar en einhliða áróður.

Veikleikinn liggur í vissunni. „Það er nokkuð augljóst ... að við því yrði orðið“ um bann við innflutningi lifandi dýra, „án vafa hægt að semja um langan aðlögunartíma“ og „lánakjör ... myndu nær örugglega batna“ eru fullyrðingar um óorðna samningsniðurstöðu og efnahagsþróun sem enginn getur staðfest fyrir fram. Höfundur segir sjálfur að enginn viti hvað næðist fram, sem stangast á við þessi orðalög. Sömuleiðis er staðhæfingin um að núverandi kerfi hafi leitt til „samdráttar og hnignunar í sveitum landsins“ sett fram sem sjálfsagður hlutur án nokkurra talna, þótt hún sé lykilforsenda alls rökstuðningsins. Þar hefði ein tilvísun í opinberar tölur styrkt greinina verulega.

Niðurstaða: vel unnin og óvenju upplýsandi skoðanagrein sem virðir lesandann, en fer stundum úr mati yfir í spá og klæðir spána í búning staðreyndar.