Þegar einhverfan er ó­sýni­leg: Stúlkur og konur á einhverfurófi

Heimildaskráin er einn sterkasti þáttur greinarinnar: tólf ritrýndar heimildir eru tilgreindar með DOI-númerum, auk fræðibóka, sem gerir lesendum kleift að sannreyna fullyrðingar sjálfir. Tölulegar staðhæfingar, eins og hlutfall greindra drengja á móti stúlkum og tilvísunin í að 20–35% kvenna með lystarstol sýni einhverfueinkenni, eru rekjanlegar til nafngreindra rannsókna (Loomes o.fl., 2017; Westwood o.fl., 2017). Þetta er mun betri heimildanotkun en almennt sést í skoðanagreinum á íslenskum vefmiðlum. Að sama skapi ber að geta þess að greinin er afdráttarlaust málsvörn og fræðsla frekar en gagnrýnin umfjöllun; höfundurinn nefnir ekki gagnrýnisraddir sem hafa bent á ofgreiningu eða takmarkanir sjálfgreiningar, sem er umdeilt efni í fagumræðunni. Fullyrðingin „sjálfgreining er viðurkennd innan einhverfusamfélagsins" er sett fram sem almenn staðreynd án fyrirvara, þótt fagsamfélagið sé ekki á einu máli um þetta. Þetta er þó skoðanagrein sálfræðings og ber því að meta hana á forsendum rökstuðnings og heiðarleika frekar en jafnvægis. Á þeim forsendum er greinin vel rökstudd, skýrt skrifuð og byggð á trúverðugum gögnum, en hefði orðið enn sterkari ef höfundurinn hefði viðurkennt helstu andmæli við eigin afstöðu.