Forstöðumaður sakar Reykjavíkurborg um vanhugsaðar breytingar

Heimildagrunnurinn er einn maður og ein færsla. Hafsteinn Bjarnason er nafngreindur og talar undir eigin nafni, sem er kostur, en fréttin fer hvergi lengra en að endursegja hann. Hvorki er vitnað í fundargerð borgarráðs, nýtt skipurit, umsögn skóla- og frístundasviðs né starfsmannafélag. Blaðamaðurinn hefði getað flett upp þeirri ákvörðun sem umfjöllunin snýst um; hún er opinbert skjal og hefði gert lesandanum kleift að sjá hvað var í raun ákveðið.

Mótsvarið vantar með öllu. Hér eru bornar fram alvarlegar ásakanir á borgaryfirvöld um samráðsleysi, skeytingarleysi og illa ígrundaða framkvæmd, og fullyrt að tveir starfsmenn hafi verið sagt upp eða reknir. Ekkert kemur fram um að borgin hafi verið beðin um viðbrögð, hvað þá að þau hafi ekki borist. Athygli vekur að afstaða þeirra sem stóðu að breytingunum kemur aðeins fram í gegnum gagnrýni heimildarmannsins á „pólitíkusa“ sem segi að engin þjónustuskerðing verði. Þar var beinlínis vísað í viðtöl sem hægt hefði verið að rekja og vitna í.

Framsetningin er ekki hlutlaus. Orðalag eins og „knúnar í gegn í skjóli borgarráðs“ og millifyrirsögnin „Frístundamiðstöðvar lagðar af með einu pennastriki“ eru túlkun heimildarmannsins, ekki lýsing á staðreyndum, en birtast í rödd blaðsins. Sömuleiðis er lýsingin á framkvæmdarrétti borgarráðs á sumartíma tekin hrá upp úr færslunni án þess að hún sé staðfest við samþykktir borgarinnar. Slík lagatæknileg atriði á miðill að sannreyna sjálfur.

Það sem eftir stendur er raunveruleg og fréttnæm ólga á vettvangi frístundastarfs, sem full ástæða er til að fjalla um. Vandinn er að fréttin lætur eina færslu duga sem allan efniviðinn. Einn fundur í borgarráði, eitt símtal á skóla- og frístundasvið eða eitt viðtal við annan forstöðumann hefði breytt þessu úr endurbirtingu í blaðamennsku. Málfarslegur hnökri í frásögninni um deildarstjórann sem „hafi verið sagt upp“ styður ekki tilfinninguna fyrir vandvirkni.