Stjórnarformaður Vélfags: Þorgerður Katrín sagði mér tvisvar að selja fyrirtækið Íslendingi

Greinin byggist á tveimur aðalheimildum: Facebook-færslu Alfreðs Tulinius og fyrra viðtali við Ivan Kaufmann. Þetta eru báðir aðilar sömu hlið máls; annars vegar eigandi, hins vegar stjórnarformaður sama fyrirtækis. Ráðuneytið neitar að tjá sig og blaðamaðurinn kemur því á framfæri, sem er rétt gert og nefnt í greininni. Hins vegar er verulegur veikleiki að enginn óháður aðili er spurður til sögunnar, hvort sem það eru fræðimenn í stjórnmálafræði eða lögfræðingar sem gætu sett fullyrðingarnar í samhengi. Engin tilraun er gerð til að kanna hvort Inga Sæland viðurkenni eða hafni þessum fullyrðingum; eingöngu er vísað til afstöðu utanríkisráðuneytisins. Framsetningin er einhliða þótt fréttavottun sé til staðar. Fyrirsögnin er bein tilvitnun í Alfreð og gefur fullyrðingu hans stöðu staðreyndar áður en lesandinn hefur tækifæri til að meta sannanir. Greinin nefnir sjálf að Kaufmann viðurkennir að geta ekki sannað þessi samskipti, en sú varúðarsetning verður veigalítil á móti ítrekuðum, ótilefndum fullyrðingum um hvað ráðherrar sögðu. Jákvætt er að nefnt er að dómsmál séu lokið hvað aðalmeðferð varðar, sem gerir fullyrðingu ráðuneytisins um „mál fyrir dómstólum" umdeilanlega. Þar hefði verið unnt að spyrja ráðuneytið nánar hvort sú forsenda standist. Á heildina litið er þetta frétt sem flytur ásakanir af einum fleti án nægilegs gagnálits eða samhengis.