„Auga fyrir auga, tönn fyrir tönn“

Alvarlegasti gallinn er algjör skortur á jafnvægi. Bæjarstjórn Grindavíkur setur fram þungvægar ásakanir: stjórnvöld tefji „vísvitandi" endurreisn og beiti Þórkötlu sem skjaldborgarvegg gegn íbúum. Þetta eru alvarlegar fullyrðingar sem kalla á viðbrögð frá hinu aðilanum, en greinin hefur engin. Ekkert kemur fram um hvort blaðamaður hafi leitað til ráðuneytis, forsætisráðuneytis eða Þórkötlu. Svona einsleit umfjöllun, þar sem ein rödd frá einu sveitarfélagi hljómar án andsvara, er ekki fréttamennska heldur flutningur á yfirlýsingu. Framsetningin styrkir þetta vandamál. Fyrirsögnin „Auga fyrir auga, tönn fyrir tönn" er sótt beint úr munni forseta bæjarstjórnar og gefur lesandanum strax tilfinningalega afstöðu áður en nokkur staðreynd er lögð fram. Orðalagið í greininni, eins og „Þrándur í Götu Grindvíkinga" og „kæfa eindreginn vilja bæjarbúa," er tekið beint úr yfirlýsingu bæjarstjórnar og endursagt óskimað. Engum gögnum er lýst sem styðji fullyrðinguna um vísvitandi tafir; lesandinn fær aðeins „rökstuddan grun" sem greinin skoðar ekki frekar. Þá nefnir greinin að endurkaupasamningar liggi „fyrir og hafi gert það um tíma" samkvæmt Þórkötlu sjálfri, en þessi misvísandi upplýsing fær enga útskýringu: ef samningarnir liggja fyrir, hvers vegna eru þeir ekki í gangi? Blaðamaðurinn spyr ekki. Í heild er þetta yfirlýsingamiðlun, ekki sjálfstæð fréttaflutningur.