„Sannkallað efnahagslegt og pólitískt sjálfsmark“ hjá ríkisstjórninni
Innherji birtir hvassa efnahagsdóma um ríkisstjórnina, en þyngsta fullyrðingin er lögð í munn ónafngreinds sjóðstjóra á skuldabréfamarkaði. Fyrirsögnin gerir orð þessa nafnlausa markaðsaðila að aðalatriði fréttarinnar án þess að nokkur svari fyrir hönd stjórnvalda. Tölulegar staðhæfingar um aðhald í fjárlögum eru studdar við „greinendur“ sem eru ekki nafngreindir.
Fyrirsögnin er bein tilvitnun í mann sem lesandinn fær ekki að vita hver er. „Sjóðstjóri á skuldabréfamarkaði“ er starfsheiti, ekki heimild: það er hvorki hægt að sannreyna hagsmuni hans, sérþekkingu né hvort hann talar fyrir sjóð sem hefur beina fjárhagslega stöðu í verðbólguvæntingum. Nafnleynd getur verið réttlætanleg þegar heimildarmaður tekur raunverulega áhættu, en hér er engin slík rök sett fram, og gagnrýni á fjárlagagerð er ekki efni sem kallar á vernd.
Aðhaldsmatið hangir á sama nagla. Því er haldið fram að útgjaldavöxtur sé minni en að jafnaði síðasta áratug og að viðsnúningurinn í afkomunni komi „að litlum hluta“ vegna niðurskurðar, en heimildin er aðeins „greinendur“. Þetta er sannreynanlegt í fjárlagafrumvarpinu sjálfu; blaðamaðurinn hefði getað vísað beint í töflur þess í stað þess að endurvarpa mati ónefndra aðila.
Enginn talar fyrir hönd fjármálaráðuneytisins. Þegar krónutölugjöld eru kölluð „sjálfsmark“ í fyrirsögn er það ásökun sem stjórnvöld áttu að fá að svara, þótt ekki væri nema með einni málsgrein um að svara hafi verið leitað. Framsetningin er í reynd markaðsgagnrýni sem er sett fram sem hlutlaus fréttatexti.
