„Nánast útilokað“ að koma í veg fyrir útbreiðslu fíkniefna á Litla-Hrauni
Fréttin byggir á skriflegu svari dómsmálaráðherra við fyrirspurn þingmanns Miðflokksins um fíkniefnanotkun í fangelsum, þar sem bæði fyrirspyrjandi og ráðherra eru nafngreind og talnaefni rakið til Fangelsismálastofnunar. Framsetningin er skýr og varfærin, en fréttin fer ekki út fyrir skjalið sjálft.
Heimildakeðjan er hrein: nafngreind fyrirspurn Nönnu Margrétar Gunnlaugsdóttur, nafngreint svar Þorbjargar Sigríðar Gunnlaugsdóttur og tölur frá Fangelsismálastofnun. Lesandi getur gengið að þingskjalinu og sannreynt hverja tölu. Fyrirsögnin er bein tilvitnun úr svarinu og er merkt sem slík, sem er réttur frágangur á sterkri fullyrðingu.
Besti kostur fréttarinnar er sá fyrirvari sem oft vantar í svona umfjöllun: að gögnin sýni fjölda tilvika, ekki fjölda fanga, því sami fangi geti staðið að baki fleiri brotum. Það er nákvæmni sem breytir túlkun talnanna.
Hins vegar staðnæmist fréttin við skjalið. Ráðherra segir að lagaheimildir skorti ekki og að nýtt öryggisfangelsi á Stóra-Hrauni muni leysa aðskilnaðarvandann; hvorugt er reynt á. Hér vantar rödd fangavarða, Fangelsismálastofnunar sjálfrar eða talsmanna fanga um hvort heimildirnar séu í raun nýttar, og ekkert er sagt um kostnað eða tímalínu nýbyggingarinnar. Þá er skýring ráðherra á vandanum sett fram sem eina greiningin.
Snyrtileg og sannreynanleg þingskjalafrétt, en ekki meira en það.
