Leyfið okkur að velja fram­tíð okkar

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Höfundur setur fram skýra afstöðu: ungt fólk eigi að fá tækifæri til að segja já við aðildarviðræðum, ekki endanlegri inngöngu. Kjarninn er vel afmarkaður og höfundur gerir ráð fyrir mótbárum, til dæmis um sjávarútveg, landbúnað og fullveldi, þótt hún svari þeim ekki efnislega heldur noti yfirlýsinguna sem trúverðugleikaskjöld áður en hún heldur áfram með sömu röksemdafærslu. Þetta er veikleiki í rökunum: hún viðurkennir gagnrýni en mætir henni aldrei beint. Fullyrðingin um „dýrasta land í heimi" er sett fram sem staðreynd og vísar lauslega í nýlega umfjöllun, en án tilvísunar í hvaða mælingu eða hvaða stofnun á bak við matið. Samanburðurinn við Brexit er tilfinningalegur en einfaldar flókna sögu; ungir Bretar voru ekki einsleitur hópur og aðstæður þjóða sem yfirgáfu sambandið eru ekki hliðstæðar þjóð sem hefur aldrei gengið í það. Slíkur samanburður, án fyrirvara um muninn, veikir rökfærsluna. Á heildina litið er greinin skýr og einlæg persónuleg álit, en hefði haft meiri þunga ef einhver tala, rannsókn eða samanburður hefði verið settur á borðið til stuðnings kjarnaáhyggjunni um verðlag og lífskjör.