Segist hafa verið gaslýst opinberlega af ráðherrum ríkisstjórnarinnar – „Hvað gerði ég til að verðskulda það?“

Greinin er í eðli sínu endursögn á sjónarmiðum eins einstaklings, Ingibjargar Einarsdóttur, án nokkurrar sjálfstæðrar fréttaöflunar. Tveir nafngreindir ráðherrar, Guðmundur Ingi Kristinsson og Inga Sæland, eru sakaðir um að hafa farið með ósannindi opinberlega, en hvorugum er gefinn kostur á andsvörum í greininni sjálfri. Þetta er grundvallarbrestur í fréttamennsku: þegar alvarlegar ásakanir eru bornar fram gegn nafngreindum einstaklingum ber blaðamanni að leita eftir viðbrögðum þeirra. Vísan í skýrslu Gæða- og eftirlitsstofnunar er efnislega mikilvæg og eitt jákvætt atriði sem styrkir trúverðugleika ákveðinna fullyrðinga, en hún er þó ónákvæm; enginn dagsetning eða heiti skýrslunnar er gefin upp, sem dregur úr sannreynanleika. Framsetningin er alfarið einhliða: Ingibjörg fær vítt svigrúm til að setja fram sjónarmið sín, tilfinningalega og efnislega, en lesandinn fær enga sýn á hvort túlkun hennar á orðum ráðherranna sé réttmæt. Fyrirsögnin tekur beint upp orðalag hennar og er þannig komin að fréttaframsetningin er nánast óaðskiljanleg frá hagsmunagæslu hennar. Þótt málefnið sjálft, staða barna í fíknimeðferð, sé þýðingarmikið og vert umfjöllunar, breytir það ekki því að þetta er fremur málsvörn en frétt.