Endan­lega ljóst að forsenduákvæðið haldi ekki

Greinin byggist nánast alfarið á sjónarmiðum eins heimildamanns, Bjarna Benediktssonar hjá SA, sem fær stóran meirihluta textans til að setja fram túlkun sína á verðbólgunni, forsendum ríkisfjármála og kjarasamningum. Finnbjörn Hermannsson, forseti ASÍ, er nefndur í einni setningu og ummæli hans komu greinilega úr annarri frétt Vísis; hann fær ekkert svigrúm til að svara þeim fullyrðingum Bjarna að launaþrýstingur hins opinbera sé helsta verðbólguorsökin. Á sama hátt er vísað til ummæla Daða Más Kristóferssonar fjármálaráðherra en aðeins í einu samhengi, án þess að honum sé gefinn kostur á að bregðast við gagnrýni Bjarna á forsendur fjárlaga. Þessi uppbygging gerir það að verkum að greinin virkar fremur sem vettvangur fyrir SA en sem jafnvæg fréttaskýring á flóknu efnahagslegu álitamáli. Tölulegar fullyrðingar, eins og fjárhæðir nýrra skatta og gjalda, eru settar fram sem staðreyndir án þess að vísað sé í tiltekin opinber gögn sem lesandinn gæti borið saman. Verðbólgutalan sjálf er þó vel studd tilvísun í Hagstofuna. Að öðru leyti er framsetningin hagstæð atvinnurekendahliðinni; gagnrýni beinist nær eingöngu að hinu opinbera og launþegahreyfingu, en engin sjálfstæð greining eða óháð sérfræðisjónarmið koma til sögunnar.