Kannski erum við að spyrja rangra spurninga

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur kynntur sem umhverfis- og auðlindafræðingur. Meginröksemdafærslan er skýr og skipulögð: höfundur beinir sjónum frá hefðbundinni með-eða-á-móti-ESB umræðu að spurningunni um hvort krónufyrirkomulagið skili þeim árangri sem samfélagið ætlast til. Þetta er lögmæt og áhugaverð endurrammasetning á þekktu viðfangsefni. Hins vegar hvílir rökstuðningurinn nánast alfarið á almennum fullyrðingum: „eitt hæsta vaxtastig meðal þróaðra ríkja," „húsnæðislán sem hækka um hundruð þúsunda, jafnvel milljónir." Engin tilgreind tölugögn, engar tilvísanir í rannsóknir eða hagskýrslur styðja þessar staðhæfingar, þótt flestar þeirra séu þekktar og sannreynanlegar. Skoðanagrein þarf ekki heimildavinnu fréttamanns, en höfundur sem segist vilja „horfa á staðreyndir" frekar en hugmyndafræði skuldar lesandanum einhver gögn til stuðnings. Fullyrðingin „Hef engan hagfræðing, stjórnmálamann eða nokkurn annan málsmetandi einstakling leggja til slíkt plan" er sterkasta staðhæfingin í greininni, en hún er óstudd; dæmi um tillögur um annarleg myntfyrirkomulag eða stöðugleikaáætlanir hafa komið fram á undanförnum árum, til dæmis í skýrslum Seðlabankans og í umræðum um fastgengisstefnu. Að vísa þeim á bug krefst rökstuðnings, ekki aðeins yfirlýsingar. Greinin viðurkennir að ESB sé ekki töfralausn, sem bætir við hugrænum jafnvægi, en framsetningin hallar engu að síður að þeirri ályktun að krónufyrirkomulagið sé gallað og ESB-aðild sé raunhæfur valkostur sem ekki sé tekið alvarlega. Sem skoðanagrein er hún vel rituð og samkvæm sjálfri sér; sem hugmyndagrein sem segist „leggja hugmyndafræðina til hliðar" vantar tölulegan kjöl undir röksemdirnar.