Sigurður Sigurðsson skrifar: Draugar fortíðar við skráargatið – Hvers vegna aflandsparadísir elítunnar munu alltaf fella dóm yfir sjálfum sér

Greinin er birt sem lesendagrein og á því að meta á forsendum röksemdafærslu og hugræns heiðarleika, ekki á hefðbundnum fréttastaðli. Höfundur sýnir metnað til að tengja sögulegar heimildir við nútímapólitík, en framkvæmdin er misgóð. Tilvísunin í Ara fróða og túlkun á „viði vaxið" gagnvart „víði vaxið" er áhugaverð en óstudd; höfundur segir „í nýlegri sagnfræðigreiningu" hafi þetta verið bent á, en greinir hvorki sagnfræðinginn né ritverkið. Þetta er veikleiki í skoðanagrein sem byggir stóran hluta röksemdafærslu sinnar á þessari túlkun. Tilvísun í ræðu Einars Þveræings frá 1024 er þekkt sögulegt efni, en notkun hennar er frekar frjáls og höfundur eignar Einari afstöðu sem hentar eigin niðurstöðu, án þess að viðurkenna að sögulegt samhengi ræðunnar sé umdeilt. Tilvitnun í Kirstine Chege er nafngreind, en ekki sett í samhengi eða útskýrð frekar. Aðalveikleiki greinarinnar sem skoðanagreinar er að hún rennur oft yfir í skopstælingu og yfirlýsingar fremur en rökfærslu. Hinn ímyndaði „Lýðveldið Hókus Pókus" og lýsingar á blóðörnum og afhöfðun eru skemmtilegar bókmenntaæfingar, en þær styrkja ekki röksemdafærsluna. Greinin ræðst beint á nafngreinda einstaklinga, Ólaf Ragnar Grímsson og Hannes Hólmstein Gissurarson, með hörðum orðum og tengir þá við „ránsfeng" og „spillingu" án þess að leggja fram nein gögn eða dæmi. Skoðanagrein má vera hvöss, en fullyrðingar um kerfislægan þjófnað og ránsfeng ættu að styðjast við eitthvað meira en myndlíkingar. Röksemdafærslan er á köflum orðmörg og endurtekningasöm, sem veikir slagkraftinn. Sem pólitískt skoðanarit er þetta ágætt að metnaði en miðlungs að framkvæmd.