„Ég mun aldrei treysta því að kerfið passi upp á son minn“

Greinin er birt sem ritstjórnarefni undir flokknum „Lífið" en er í raun viðtal og persónusnið. Sem slíkt er eðlilegt að ein rödd sé ráðandi; vandinn er hins vegar að Vigdís ber fram alvarlegar fullyrðingar um opinbert kerfi, meðal annars að ráðuneytið hafi sagt henni að hringja ekki þangað og að úrræði séu engin, án þess að blaðamaðurinn reyni að sannreyna þær staðhæfingar eða afla svara frá viðkomandi stofnunum. Þegar viðmælandi segir „þú hringir ekkert hingað" um ráðuneytið ætti fréttamaður að leita eftir afstöðu ráðuneytisins; sú rödd skortir algjörlega. Fjármögnun skólans er lýst á yfirborðslegan hátt: sagt að sveitarfélögin greiði með nemendum og Vigdís leggi til úr eigin vasa, en engar tölur eru gefnar upp og ekki rætt við sveitarfélagið. Almannaheillafélagið Gló er nefnt en ekki útskýrt frekar. Þá er vísað til fyrra viðtals í Ísland í dag og til viðtals við föður stúlku með Downs-heilkenni sem veitir einhverja víðtækari mynd, en báðar þessar tilvísanir eru innanhússheimildir sama miðils. Í heild er þetta vel skrifað viðtal sem vekur athygli á raunverulegu vandamáli, en sem fréttamennska er það of einhliða: kerfið fær harða dóma en enga rödd til varna, og engin tilraun er gerð til að staðfesta þær fullyrðingar sem fram koma.