Tvær flugur í einu höggi: Einka­vætt og réttarríkið vængstíft!

Greinin er birt sem skoðun og höfundur er skýrt kynntur sem fyrrverandi þingmaður og ráðherra; þannig er rammi hennar heiðarlegur gagnvart lesandanum. Sem pólitískur pistill ber að meta hana á rökstuðning og vitsmunalega heiðarleika, ekki jafnvægi heimilda. Ögmundur vísar í nokkur sannreynanleg atriði: grein Morgunblaðsins frá 23. febrúar 2026, viðtal á RÚV 29. júní 2026, ávarp stjórnarformanns Íslandspósts í Morgunblaðinu 19. mars 2026 og tilvitnun í áfengissala úr Morgunblaðinu 27. júní 2026. Þetta eru raunverulegar tilvísanir sem styrkja greinargerðina og gera lesanda kleift að kanna þær sjálfur. Þar skín greinin fram úr mörgum skoðanagreinum sem nefna aldrei neinar heimildir. Á hinn bóginn er rökstuðningurinn víðast hvar einstrengingslegur. Fullyrðingar eins og „allar heilbrigðisstéttir landsins" og „öll forvarnarsamtök" séu á einu máli eru settar fram nánast sem staðreyndir þótt höfundur bæti síðan við varúðarorðunum „eða nær öll." Í kaflanum um Íslandspóst eru sögulegar fullyrðingar, eins og um „lægstu símagjöld á byggðu bóli" og þriggja milljarða arð til ríkissjóðs, settar fram án heimildar; lesandinn getur ekki sannreynt þær af greininni einni. Einnig notar höfundur öflugt málfar sem gengur stundum á rökfærslu: orðið „lögbrjótar" er notað ítrekað um aðila sem ekki hafa verið sakfelldir nema í einu héraðsdómsmáli sem er í áfrýjunarferli. Gagnrök markaðssinnaðra eru nánast fjarstæðukennd í framsetningu hans. Til að rökstuðningurinn stæðist betur hefði mátt viðurkenna að ESA-málið varpar öðru ljósi á lagagrundvöllinn en höfundur gerir ráð fyrir, og að samkeppnissjónarmið eru ekki eingöngu uppspuni „fjármagnsafla." Vel skrifaður og tilfinningalega áhrifaríkur pistill, en vitsmunalega einstefnumiðaður; hann hefði orðið sannfærandi ef höfundurinn hefði tekist á við sterkustu mótrökin andstæðinga sinna í stað þess að afgreiða þau sem spillingu.