Gervi­greind er að breyta því hvað það þýðir að vera góður stjórnandi

Greinin er birt sem skoðun, og höfundur er nafngreindur sem ráðgjafi og höfundur bókar um gervigreind; þannig er gagnsæi um hagsmuni hans til staðar. Röksemdarfærslan er skýr og innbyrðis samkvæm: höfundur dregur fram að upplýsingaforskot stjórnenda sé að hverfa og að mannlegir eiginleikar verði þar með mikilvægari. Sem skoðanagrein þarf hún ekki jafnvægi milli sjónarmiða, en hún sýnir veikleika í rökstuðningi. Ekki er vísað til neinna rannsókna, kannana, fræðirita eða raunverulegra dæma sem styðji meginforsendu greinarinnar; allt er sett fram sem sjálfsagt. Fullyrðingar á borð við „starfsfólk getur oft nálgast upplýsingar jafn hratt eða hraðar en yfirmenn þess" og „gervigreind gæti gert mannlega eiginleika mikilvægari en áður" eru settar fram án nokkurs rökstuðnings sem lesandinn getur metið sjálfur. Þetta er einkum athyglisvert í ljósi þess að höfundur er sjálfur ráðgjafi og bókahöfundur á þessu sviði; greinin virkar því að hluta sem kynning á eigin sérfræðiímynd, en sú tengsl eru þó tilgreind. Framsetningin er lýsandi og jákvæð gagnvart tæknilegu umhverfi, og enginn fyrirvari er settur við hugsanlega galla gervigreindar í stjórnunarsamhengi, til dæmis varðandi gagnagæði, hlutdrægni í reiknilíkönum eða áhrif á atvinnuöryggi. Sem skoðanagrein er þetta viðunandi, en rökin hefðu haft mun meira vægi ef þeim hefði verið gefin einhver efnisleg stoð.