Strætó, bílar, rafhjól og gangandi fólk

Greinin er birt sem skoðun og flokkast sem kosningaskrif frambjóðanda; hún skal metin á forsendum rökstuðnings og hugræðileika. Höfundur dregur upp skýra mynd af samgönguvanda Akureyrar: hann tilgreinir gatnamót og götur þar sem vandinn birtist, vísar í kostnaðartölu FÍB (um 155 þúsund krónur á mánuði) og nefnir árangur gjaldtöku á bílastæðum. Þetta eru sannreynanleg atriði sem styrkja röksemdafærsluna. Fullyrðingin um að „fleiri einkabílar á mann á Akureyri en á höfuðborgarsvæðinu" er áhugaverð en stendur án tilvísunar í gögn, sem veikir hana nokkuð. Sama á við um staðhæfingu um að gjaldtaka hafi skilað „tilætluðum árangri"; þar hefði mátt vísa í mælikvarða eða heimild frá bæjaryfirvöldum. Rökin gegn bílastæðahúsi eru afgreidd á einni setningu án frekari útskýringar, og kostur hefði verið á að viðurkenna gagnrök þeirra sem styðja slíka framkvæmd. Rökfærslan er þó samkvæm sjálfri sér: höfundur færir fram hvata, kostnaðarsjónarmið og lýðheilsusjónarmið í röklega samfellu. Gagnsæið um pólitíska stöðu höfundar er til fyrirmyndar.