Davíð Þór Björgvinsson skrifar: ESB, íslensk tunga og menning

Greinin er birt sem skoðun og á því að vera metin út frá gæðum rökstuðningsins fremur en jafnvægi heimilda. Davíð Þór vísar í 167. grein sáttmálans um starfshætti ESB, sem er sannreynanleg tilvísun í opinbera réttarheimild, og í áætlanirnar Creative Europe og Erasmus+, sem báðar eru opinberar og þekktar. Þessar tilvísanir gefa greinarbotni ákveðinn trúverðugleika. Hins vegar er ein töluleg fullyrðing sem stendur á veikari grunni: „íslenskir aðilar [hafa] líklega hlotið styrki sem nema um 3–4 milljörðum króna" frá 2014. Orðið „líklega" gefur til kynna áætlun höfundar, ekki staðfesta tölu, og engin heimild er gefin upp fyrir þessari upphæð. Þetta er veikleiki, þótt höfundur viðurkenni óvissuna. Rökfærslan sjálf hangir vel saman: ESB stefnir ekki að samræmingu menningar heldur styður fjölbreytni, smærri ríki hafa notið hlutfallslega meira af þeim stuðningi, og full aðild myndi bæta ofan á núverandi ávinning af EES. Greinin hefði þó verið sannfærandi ef höfundur hefði dregið fram dæmi um hugsanlegar áskoranir eða gagnrök, til dæmis áhættu þess að opinber íslensk þýðingarvinna yrði kostnaðarsöm eða að lítið málsamfélag gæti átt í erfiðleikum þegar það keppir við stærri mál innan stofnana ESB. Slík umfjöllun hefði styrkt trúverðugleika rökstuðningsins. Framsetningin er algjörlega jákvæð og ber ekkert merki um gagnrýna sjálfsskoðun á eigin afstöðu, sem dregur úr sannfæringarkrafti greinarinnar sem þankastykki.