Þegar Alþingi er beygt í duftið
Skoðanagrein um kvótakerfið og fjármögnun nei-herferðarinnar fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna um ESB-viðræður. Höfundur setur fram skýrt byggða röksemd um „salamiaðferð“ við framsal auðlindaréttinda og er á köflum óvenju heiðarlegur um hvað hann getur ekki sannað. Sú aðgát bregst þó þegar rökin víkja fyrir orðalagi um blekkingu og ræningjakerfi.
Greinin er birt undir skoðanamerkjum og verður metin á þeim forsendum. Athyglisverðast er hversu vandaður höfundur er þar sem hann vill vera það: hann tekur skýrt fram að ekkert liggi fyrir um að Brim, Samherji eða SFS hafi fjármagnað Áfram Ísland, að fylgni sé ekki orsök og að ekkert í greininni ógildi niðurstöðu kosninganna. Slík sjálfshemlun er sjaldgæf í íslenskum skoðanagreinum.
En hún heldur ekki. Sama grein sem viðurkennir að skýrsla Kontext sé „ekki lygi“ segir síðar að hún „fletti ofanaf allri blekkingunni“, og Halldór Benjamín er sagður hafa „gleymt“ að upplýsa fólk. Þar tekur retórík yfir röksemdafærsluna og grefur undan þeim trúverðugleika sem fyrri hlutinn byggði upp.
Heimildaburðurinn er misjafn. Höfundur nefnir gagnrýni Gauta B. Eggertssonar og svar Konráðs, sem er sanngjarnt, og 90 milljóna króna talan er rakin til Áfram Ísland sjálfs. Hins vegar er endurtekið vísað til „rannsóknar á þjóðaratkvæðagreiðslunni“ án þess að nokkru sinni sé sagt hver hafi gert hana, og viðhorfsbreyting 18 til 29 ára er kynnt án þess að nefna mælingu eða framkvæmdaraðila. Þar hefði nákvæmni styrkt málstaðinn mest.
